از آنچه آشكار در آن است ، بيرون نمىرود . و اين كه خداوند برتر از همه چيز فرموده است :
« وَ اللَّهُ مُحِيطٌ بِالْكافِرِينَ »
به اين معنى است كه او از گزارشاتشان آگاه است ، و اين جلوگيرى نمىكند كه از گزارشات ديگران هم آگاه باشد .
و اما اين كه خداوند مىفرمايد :
« وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْكَفُورَ »
اگر چنين فراهم كند ، كه هركس ناسپاس و سزا نشناس نباشد سزا داده نمىشود ، بايد اين را هم فراهم كند ، كه مؤمن هم براى داشتن ايمان ، و فرمانبردارىهايش ، سزا داده نشود .
پس اگر بگويند : در اين آيه چنين خواسته شده است : آيا با شكنجه كردن ، جز سزا نشناس را سزا مىدهيم ؟
خواهيم گفت : اين ويژگى دادن آيه است ، و هيچ جدائى ميان كسى نيست كه آيه را بر اين گونه ويژگى دهد ، يا كسى كه آيه را بر اين گونه ويژگى دهد ، كه آن را به معنى شكنجه كردن ويژهاى ببرد .
بالاتر از آن ، آنچه از آيه آشكار است ، چنين فراهم مىكند ، كه سزا دادن ، به معنى از بن بركندن از اين جهان باشد ؛ زيرا خداوند روش هميشگى كار را ، بر اين نهاده است كه كافران را بر اينگونه شكنجه كند ، نه ديگران را ؛ آيا نمىبينى كه او فرموده است :
« فَأَعْرَضُوا فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَواتَيْ أُكُلٍ خَمْطٍ وَ أَثْلٍ وَ شَيْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ * ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِما كَفَرُوا وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْكَفُورَ »
پس آشكار شد ، كه آنچه از آيه خواسته شده ، همان است كه ما گفتيم .