چهارم - روش اعتقاد به فاسق بودن گنهكار
بيشتر اهل سنت ايمان را مشتمل بر دو جزء مىدانند : يكى در دل اعتقاد داشتن و ديگرى اقرار كردن به زبان ؛ بنابراين مىگويند ، كسى كه گناه كبيره انجام مىدهد ، مؤمن حقيقى مىباشد ، اما مؤمنى است بدكار و گنهكار .
تاكنون معتقدان به سه جزئى بودن و دو جزء داشتن ايمان ذكر شد ، و اكنون نوبت به يك جزئىها مىرسد ، و يك جزئىها نيز با يكديگر اختلافات بسيار در اين دارند كه آيا آن يك جزء ظاهرى است ، و يا باطنى است و براى نمونه از هركدام يك عقيده ذكر مىشود :
پنجم - روش اعتقاد به ارجاء
فرقهء مرجئه از كسانى هستند ، كه ايمان را يك جزء كه آن هم اعتقاد باطنى باشد دانستند ، و كسى را كه مرتكب هرگناهى شود ، بدون توبه رستگار شمردند .
ارجاء در لغت به دو معنى آمده است : يكى انجام دادن كارى پس از كار ديگر ؛ و معنى ديگرش اميد به آينده داشتن است .
براى نام دادن اين فرقه به مرجئه چهار وجه ذكر شده است :
اول ) آن كه اين فرقه نيت و عقيده را اصل شمردند ، و گفتار و كردار را بدون اهميت دانستند .
دوم ) آن كه گفتند به همانگونه كه عبادت كردن با كفر سودى ندارد ، گناه كردن هم چيزى از ايمان نمىكاهد .
سوم ) پارهاى از دانشمندان كلمهء « ارجاء » در مورد اين گروه را به معنى اميدوارى گرفتند ؛ زيرا به عقيدهء آنان ، پايان كار شخص گنهكار معلوم نيست ، چه خواهد بود ، آيا جهنمى خواهد شد ، يا بهشتى خواهد بود ؟ و به اين معنى بازگشت به انكار كردن وعيد دارد ؛ زيرا وعيديه مىگويند شخص گنهكار بدون شك جهنمى خواهد بود .
معنى ديگرى براى ارجاء ذكر شده ، كه مربوط به امامت است ، و كسانى را مرجئه مىگويند ، كه خلافت على را پس از سه خليفهء ديگر انداختند ، در مقابل كسانى كه او را خليفهء بلا فصل شمردند .
امتياز اصلى مرجئه به معنى اول نسبت به ديگران اين است ، كه اولا ايمان