گفته خواهد شد : كسانى كه دور از گمراهى باشند ، و بر آن استوار گردند كه هيچ كار بد نكنند گول خورده نمىشوند .
و كسى نمىتواند بگويد : چون شخص تكليفشونده به يقين نمىداند كه تكليف شده است و نمىداند كه او را گفتهاند نماز بخواند ، مگر پس از آن كه نماز را انجام داده باشد ، و پيش از انجام دادن ، چون مردن را بر خود روا مىداند ، شايد خواندن نماز بر او واجب نباشد ، پس چگونه بايد در تنگى وقت نماز بخواند و از روى وجوب ، آن را انجام بدهد .
نادرستى اين سخن از آنجا است ، كه هرچند شخص تكليفشونده مردن را بر خود روا مىداند ، اما به اجمال مىداند ، كه با صفت مكلف بودن ، زنده نخواهد ماند ، مگر كه بايد نماز بخواند .
پس بايد از كوتاهى كردن در كارى كه بايد ، انجام بدهد ، خود را نگهدارى كند ، تا سزاوار نكوهش يافتن نگردد ، و نگهدارى شدن از آن ، جز با انجام دادن نماز حاصل نمىشود ، و براى همين است كه خواندن نماز بر او واجب است .
تمهيد الأصول في علم الكلام ( تمهيد الاصول در علم كلام اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 361
مساهمون: الشيخ الطوسي
ص٣٦١