اشتاين شنايدر عقيدة دارد كه مؤلف مختار الحكم ، كتاب تاريخ الحكماى حنين بن إسحاق را كه امروز مفقود است در دست داشته . اگر اين فرض صحيح باشد مىشود احتمال داد كه مخالفان رازي روايت خود را در باب سيرت سقراط از كتاب مذكور حنين بن إسحاق گرفته باشند .
اگر چه قسمت أول وآخر كتاب سيرت فلسفي رازي در مدافعه از سيرت خود اوست ، ليكن قسمت وسط متضمن شرح سيرتى است كه هر فيلسوفى بايد به آن متصف باشد . در اينجا مقصود ما بيان جزئيات آرايى كه رازي در كتاب خود آورده است نيست ، چه اين بحث بايد بعد از مطالعهء دقيق ساير مؤلفات أو كه غالب آنها هنوز به طبع نرسيده ورازي در أكثر موارد خواننده را به آنها حواله مىدهد مورد مطالعه قرار گيرد ونگارنده اميدوار است كه بعدها مجموع آرا وعقايد حكمي رازي را در تأليفى على حده انتشار دهد .
رازي در اين كتاب در ضمن شش دستور أصولي را كه هر فيلسوفى بايد رعايت كند توضيح مىدهد ودر ميان اين أصول آنكه بيش از همه رازي به آن اهميت مىنهد ، مسأله لذت وألم است .
اهميتى كه مسأله لذت وألم در سيرت حكمي رازي داشته از منابع ديگر نيز معلوم است وناصر خسرو در زاد المسافرين قسمت مهمى از يكى از رسايل رازي را كه كتاب اللذة نام داشته نقل كرده ، « 26 » ودر كتاب طب روحاني نيز رازي شرحي از اين مقولة بحث نموده است . « 27 »
هامش
( 26 ) زاد المسافرين ، ص 231 - 235 ورد ناصر خسرو بر أقوال رازي در اين باب ، ص 235 - 244 ، مخصوصا در ص 235 كه گويد : « اين جمله كه ياد كرديم قول محمد بن زكرياست اندر مقالتي كه مر آن را مفرد بر شرح لذت بنا كرده است . »
( 27 ) ورق 50 از نسخهء خطى اين كتاب