آن اگر چه فقير نباشند ونحو اينها . امّا به مصرف زوار آنجا رسانيدن خصوص در خارج آن بقعه محل اشكال است و ظاهر اين است كه نتوان به مصرف آنها رسانيد مگر اين كه خرج زوار كردن به نوعى شايع ومتعارف شده باشد كه دانسته شود كه ناذر نيز آن منظور را داشته است و اگر مقصود ناذر معلوم نباشد بخصوصه امّا طريقه مستمره باشد كه شايع ومتعارف باشد كه هر چيزى را كه آوردند به چه مصرف برسانند ظاهر آن است كه مقصود ناذر بر آن حمل شود و هر چيزى را به مصرفى كه شايع ومتعارف در آن شده توان رسانيد مگر آن كه ناذر تصريح به خلاف آن كند . والله العالم .
( 676 )
س 19 : بعضى اشخاص بدنى به صورت آدم از نقره و يا طلا مىسازند و يا صورة چشم مىسازند ومىآورند و در ضريح و در در ضريح نصب مىكنند ومىگويند نذر پىپى هست كرديم آيا نذر صورت مجسمه چه صورت دارد بر فرض صحت آيا به مصرف خواهد شد آيا مىتوان آن نقره ها را فروخت و به قيمت آنها آن چه ضرور است از براى زوار وخدمه از ظروف [ و ] مسينه آلات به جهت طبخ وصبوها ( سبوها ) به جهت آب آوردن به جهت زوار خريد و آيا خدمه مىتوانند به مصرف خودشان برسانند و يا بايد باقى بماند هميشه ؟ چگونگى را بيان فرماييد .
ج : صورت مجسمه ذى روح ساختن حرام است امّا هر گاه ديگرى مرتكب اين فعل حرام شده باشد بر ديگران باطل كردن آن و از هم ريختن آن واجب نيست بنا بر اقوى . و بنا بر اين اگر شخصى نذر كرده باشد كه صورت مجسمه بسازد و در آن بقعه بگذارد آن نذر باطل است امّا اگر صورت مجسمه داشته باشد و نذر كند در آنجا بگذارد آن نذر صحيح است و چون ظاهر اين است كه مقصود ناذر گذاردن آن صورت هست در آنجا نه مصرف رساندن . لذا برداشتن آن و بر هم زدن وخرج كردن آن جايز نيست و اگر صورت مجسمه مثل پنجه يا چشم تنهايى باشد ساختن آن حرام [ نيست ] .
رسائل ومسائل ( فارسي ) — صفحة 274
مساهمون: ملا أحمد النراقي
ص٢٧٤