كتاب الوصيّة
( 627 )
س 1 : هر گاه پدرى در نزد اولاد خود صد دينار داشته وروانه ء عتبات شده ، و وصيت نموده كه : آن چه بعد از من بماند ثلث آن را ردّ مظالم بدهند ، وصبيّه اى داشته باشد ، و بعد از رفتن او به عتبات صبيّه ء او را احتياج شده ، برادر او كه وجه در نزد او بوده نيم شاهى به همشيره داده ، و بعد از چند وقت معلوم شده پدر به رحمت خدا رفته ، آيا ثلث وجه خرج شده لازم مىباشد يا نه ، و وارث ديگر ادّعا به برادر بزرگ مىتواند كرد يا نه ؟
ج : بدان كه ثلثى كه وصيت مىشود از مال آن شخص در روز وفات بايد داده شود ، نه ثلث آن در روز وصيّت ، پس بنا بر اين هر گاه پدر اذن داده بود كه نيم شاهى را به صبيّه ء آن بدهند ، يا شرعاً لازم بود مثل اين كه دختر چيزى نداشت و اين نيم شاهى به جهت نفقه به او داده شده در اين صورت مال متوفّى همان باقى مانده است وثلث آن بايد داده شود ، وثلث آن چه خرج شده لازم نيست ، وسائر ورثه در اين خصوص ادّعايى به برادر كه داده نمىتواند كرد ، امّا هر گاه دختر واجب النفقه پدر نبوده و پدر هم اذن در دادن نداده در اين صورت به قدر نيم شاهى بر ذمّه ء آن است كه داده و داخل مال پدر است ، و بايد ثلث آن هم وضع شود وسائر برادران ادّعا در اين خصوص مىتوانند نمود .
( 628 )
س 2 : هر گاه شخصى در حيات خود رخوت ورخت خواب وغيره به
رسائل ومسائل ( فارسي ) — صفحة 183
مساهمون: ملا أحمد النراقي
ص١٨٣