آياتى كه بوسيله آن بر جبر استدلال مىشود
ششمين دليل بر استدلال به جبر : گروهى از آيات شريفه كه خود به چند دسته تقسيم مى شوند : از آن دسته : آياتى كه گمراه ساختن را به خداوند نسبت و اسناد مىدهد است و پاسخ از آن گذشت . و از آن دسته : آياتى كه هدايت را به خداوند نسبت مى دهند در هنگام استدلال به اين آيات در بحث تعلق اراده و مشيت خداوند به افعال انسان ، پاسخ به اين آيات داده شد و خلاصه آن چنين است كه هدايت انواعى دارد : اول : هدايت عامه تكوينى و آن هدايتى براى به دست آوردن سود و دفع ضرر ، با اضافه نمودن مشاعر [ وسايل احساس ] ظاهرى و درك كننده هاى باطنى و نيروى عقل است . خداوند مى فرمايد : ( بگو پروردگار ما كسى است كه آفرينش همه چيز را به دو بخشيد آنگاه [ او را ] هدايت كرد . ) « 1 » دوم : قرار دادن دلايل عقلى جدا كننده ميان حق و باطل و تباهى و صلاح كه خداوند چنين به آن اشاره مىكند : ( و ما او را راه به خير و شر هدايت كرديم ) « 2 » سوم : هدايت عامه تشريعى با فرو فرستادن فرستادگان و كتاب هاى آسمانى كه اين سخن خداوند به آن اشاره دارد : ( و اما ثمود را هدايت كرديم اما آنان كورى و هدايت نيافتن را بر هدايت برگزيدند . ) « 3 » و نيز چنين مى فرمايد : ( ما او را به راه [ حقيقت ] هدايت
هامش
( 1 ) - آيه 50 سوره طه
( 2 ) - آيه 10 سوره بلد
( 3 ) - آيه 17 سوره فصلت