ايمان آوردن باز نداشت . ) « 1 » و مى فرمايد : ( و آنان از پند و اندرز روى گردان نبودند ) « 2 » و مى فرمايد : ( به كجاروى گردان مى شوند ) « 3 » و آيات ديگر .
وجه چهارم : خداوند ابليس و پيروان او در گمراه ساختن و فريبكارى را مذمت كرده و فرمان داده از ايشان به او پناه برند . آنگونه كه فرمود : ( بگو به پروردگار مردم از شر وسوسه كننده فريبكار پناه مى برم . ) « 4 » و فرمود : ( بگو از وسوسه شياطين به تو پناه مى برم . ) « 5 » و فرمود : ( همانا كسانى كه از راه خدا گمراه مى نمايند كيفرى دردناك مى كشند ) « 6 » و فرمود : ( فرعون قوم خود را گمراه ساخت و هدايت نكرد . ) « 7 »
پس اگر خداوند گمراه كننده حقيقى است چگونه مردمان به سبب آن مذمت مى شوند و همچنين پناه بردن از خداوند همانند پناه بردن از گمراه كنندگان واجب بود و همانگونه كه فريبكاران مستحق مذمت هستند خداوند نيز مستحق مذمت بود و واجب بود كه مردمان همانگونه كه مى بايست شيطان را دشمن خود به حساب آورند خداوند را نيز دشمن به حساب آورند .
وجه پنجم : خداوند در بسيارى از آيات گمراهى را به سركشان و
هامش
( 1 ) - آيه 94 سوره اسراء
( 2 ) - آيه 49 سوره مدثر
( 3 ) - آيه 69 سوره غافر
( 4 ) - آيه 1 و 4 سوره ناس
( 5 ) - آيه 97 سوره مومنون
( 6 ) - آيه 26 سوره ص
( 7 ) - آيه 79 سوره طه