تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 484

پوشيدى و كهنه كردى و يا به ديگران دادى و گذشتى . اما آنچه بماند از آنِ وابستگان تو است » . گفتم : به خداوند سوگند ، اگر عمرى باقى بماند مال خود را اندك خواهم كرد . حسن گويد : به خداوند سوگند ، او چنين نيز كرد . چون مرگ خويش را نزديك يافت گفت : اى فرزندان من ، از من پند گيريد ، كه هيچ كس شما را خير خواه‌تر نيست . چون ديگر مردم ، پيشوايى را به بزرگسالان خود واگذاريد و خردسالان را به پيشوايى مگيريد تا در نتيجه مردم بزرگانتان را سبك خرد شمرند و شما را بىمقدار پندارند . بر شما باد كه مال خود را در كارهاى درست به كار زنيد و افزايش دهيد ، كه مال خاستگاه بزرگوارى و گشاده دستى و ابزار بىنيازى انسان از فرومايگان است . از گدايى و مسألت خواهى از ديگران حذر كنيد ، كه آخرين چارهء كسب است . مرا در همين جامه كه با آن نماز مىخوانده‌ام به خاك بسپاريد و مباد بر من نوحه سرايى كنيد ؛ چرا كه پيامبر صلى الله عليه و آله از آن نهى مىفرمايد مرا در جايى به خاك بسپاريد كه كسى نداند ؛ چه ، از من در ميان اين طايفه ، بنىبكر بن وائل ، در روزگار جاهليت ، كارى نادرست سر زده است . « 1 » 909 - خلف بن وليد و احمد بن معاويه براى ما نقل كردند و گفتند : محمد بن هشيم ، از زهرى ، از ابوسلمه ، از ابوهريره نقل كرده كه گفت : عيينة بن حصن بر رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد شد ، در حالى كه آن حضرت حسن يا حسين را مىبوسيد . گفت : ايا او را مىبوسى ؟ من تا كنون ده فرزند داشته‌ام اما حتى يكى از آنها را نبوسيده‌ام ! رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : « هر كس مهر نورزد به او مهر نورزند . » « 2 » 910 - سلمان بن احمد حرشى براى ما نقل كرد و گفت : وليد بن مسلم براى ما نقل كرد و گفت : عبدالرحمان بن يزيد بن جابر ، از ربيعة بن يزيد حرشى ، از ابوكبشه سلولى حديث كرد كه گفت : وى خود به حضور وليد بن عبدالملك رسيد . عبدالملك از او