تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 354

ابوضَمْره از عبيداللَّه بن عمر ، از نافع ، از ابن عمر نقل كرد كه گفته است : هنگامى كه عبداللَّه ابن ابى درگذشت پسرش عبداللَّه بن عبداللَّه نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد . آن حضرت پيراهن خود به او داد و فرمود عبداللَّه بن ابى را در آن كفن كنند . سپس برخاست تا روانه شود و خود بر او نماز بخواند ، عمر بن خطاب دست آن حضرت را گرفت و گفت : آيا در حالى كه او منافق است و خداوند تو را از اين كه برايش آمرزش‌طلبى نهى كرده است بر او نماز مىخوانى ؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : خداوند فرموده است : « براى آنان آمرزش بخواه يا آمرزش مخواه . اگر براى آنان هفتاد بار آمرزش بطلبى خداوند آنان را نخواهد آمرزيد » « 1 » اما من بيش از هفتاد بار برايش آمرزش خواهم خواست . عمر گويد : پس پيامبر صلى الله عليه و آله بر او نماز گزارد و ما نيز همراه وى نماز خوانديم . اما سپس خداوند اين آيه را نازل كرد : وَ لاتُصَلِّ عَلى احَدٍ مِنْهُمْ ماتَ ابَداً وَ لاتَقُمْ عَلى قَبْرِهِ انَهُم كَفَروا بِاللَّهِ وَ رَسولَه . « 2 » 741 - ابراهيم بن منذر براى ما نقل كرد و گفت : عبداللَّه بن وهب براى ما حديث كرد و گفت : ليث بن سعد ، از عمر وابسته عفره و نيز از ديگران برايم نقل خبر كرده است كه آن آيه كه دربارهء سخن عبداللَّه بن ابى نازل شد در جريان غزوهء بنى مصطلق - تيره‌اى از خزاعه - نازل شد . علّت اصلى آن بود كه آب آوران مهاجران و انصار براى برداشتن آب