تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 338

حارث بن خزرج رفتند . در راه به جمعى برخوردند كه عبداللَّه بن ابىّ بن سَلُول در ميان آنها بود - و در آن زمان هنوز عبداللَّه بن ابّى اسلام نياورده بود - و آميخته‌اى از مسلمانان ، مشركان ، بت پرستان و يهوديان نيز آنجا بودند . عبداللَّه بن رواحه از مسلمانانى است كه آنجا حضور داشت . از آن سوى ، هنگامى كه صداى نزديك شدن چهارپا بدان جمع رسيد ، ابن ابىّ بينى و صورت خود را پوشاند و گفت : با ما كارى نداشته باشيد . اما پيامبر صلى الله عليه و آله بر آنان سلام كرد و سپس در كنار آن جمع ايستاد و ايشان را به خداوند دعوت كرد و بر آنان قرآن خواند . عبداللَّه بن ابىّ گفت : اى مرد ، اين سخنان تو اگر حق باشد هيچ سخنى از آن برتر نيست . اما جمع ما را بر هم مزن و ما را ميازار . به منزلگاه خود برو و هر كس نزد تو آمد برايش آنچه خواهى بگوى . اما عبداللَّه بن رواحه گفت : نه ، اى رسول خدا صلى الله عليه و آله به ديدار ما در جمع‌هايى كه داريم بيا ، كه اين را دوست داريم . در پى اين گفته ، مسلمانان و مشركان و يهوديان به ناسزاگويى يكديگر پرداخته تا جايى كه نزديك بود درگير شوند . پيامبر صلى الله عليه و آله نيز آنان را به آرامش مىخواهند تا آن كه ساكت شدند . سپس رسول خدا صلى الله عليه و آله بر مركب خود نشست و نزد سعد بن عباده رفت . آنجا فرمود : « اى سعد ، آيا نمىشنوى كه ابوحبّاب - مقصود عبداللَّه بن ابى است - چه مىگويد ؟ او چنين و چنان گفته است » . سعد گفت : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ، از او درگذر او را ببخش ؛ سوگند به آن كه كتاب را مىفرستاد ، زمانى خداوند آن پيام حق را بر تو فرو فرستاد كه مردمان اين آبادى با همديگر توافق كرده بودند تاجِ فرمانروايى بر سر او نهند و پيرامون او به فرمانبرى گرد آيند . اما خداوند با رياستى كه به تو داد او را از اين جايگاه بىبهره ساخت و از اين روى كارهايى مىكند كه خود ديده‌اى . پس پيامبر صلى الله عليه و آله او را بخشيد . پيامبر صلى الله عليه و آله و اصحاب او ، آن سان كه خداوند فرموده بود ، بر مشركان و اهل كتاب مىبخشيدند و بر آزارها شكيبايى مىكردند . خداوند فرموده است : وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذينَ اوتُوا الكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ مِنَ الَّذينَ اشْرَكُوا اذىً كَثيراً « 1 » و نيز وَدَّ كَثيرٌ مِنْ اهْلِ الكِتابِ لَوْ