تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 190

ترس و وحشت افكند و از همين روى براى رسول خدا صلى الله عليه و آله پيغام فرستادند كه بر نصف فدك با او مصالحه كنند . فرستادگان آنان در خيبر يا هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در راه بود و يا پس از آن كه به مدينه رسيده بود ، به حضور آن حضرت رسيدند و وى نيز پيشنهادشان را پذيرفت . بدين سان از آن روى كه فدك به قدرت اسبان و سپاهيان گشوده نشده بود از اموال خاص پيامبر صلى الله عليه و آله شد ، [ و پس از درگذشت آن حضرت نيز ] جزو صدقه‌هاى « 1 » ايشان بود . [ راوى افزايد : ] خداوند خود بهتر مىداند كه آيا پيامبر صلى الله عليه و آله بر نصف با ساكنان فدك مصالحه كرد يا بر كلّ آن ؛ زيرا درباره اين هر دو حديث رسيده است . « 2 » 545 - محمد بن يحيى گويد : مالك بن انس از عبداللَّه بن ابىبكر بن عمرو بن حزم نقل مىكرد كه پيامبر صلى الله عليه و آله بر نصف عايدات فدك با ساكنانش مصالحه كرد . آنان بر اين پيمان بودند تا هنگامى كه عمر بن خطاب ايشان را بيرون راند و كوچاند . البته او نخست در برابر نيمى از فدك كه بديشان تعلّق داشت عوض‌هايى چون شتر و برده و درهم و دينار عرضه كرد و بدين سان قيمت نصف فدك را به وجه نقد و يا به كالاى عوض ، پرداخت و سپس آنها را از اين سرزمين كوچاند « 3 » . 546 - ابوغسان گفت : كسى جز مالك گفت : هنگامى كه عمر بن خطاب خليفه شد يهوديان خيبر را كوچاند . او كسى را نزد ايشان فرستاد تا املاك و اموال را قيمت گذارى كند ؛ وى ابوهَيْثم بن تيهان ، . . . « 4 » ، فَرْوة بن‌عمرو ، جبار بن صخر و زيد بن ثابت را روانه