تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 98

بهشت را برگزيده‌ام . » آنگاه رسول خدا صلى الله عليه و آله بازگشت و از همان هنگام بود كه بيمارى رحلت او آغاز شد . « 1 » 282 - هارون بن معروف براى ما نقل كرد و گفت : عبداللَّه بن وهب براى ما حديث كرد و گفت : ابن جريج ، از عبداللَّه بن كثير بن مطّلب نقل كرد كه از محمد بن قيس شنيده است كه مىگويد : از عايشه شنيدم كه مىگفت : آيا تو را از آنچه ميان من و رسول خداست گذشت نياگاهانم ؟ گفتم : چرا . گفت چون شب نوبت من فرا رسيد رهايى جست . او كفش‌هاى خود را كنار پاهايش و رداى خويش را نيز در جوار خود گذاشت و كنارهء ازار خود بر بستر پهن كرد [ و دراز كشيد ] . سپس ديرى نپاييد كه گمان كرد من خفته‌ام . آهسته آهسته كفش پوشيد . با آهستگى رداى خود برداشت ، سپس به آهستگى در را گشود و آنگاه بيرون رفت و آهسته روانه شد . من رو سرى بر سر نهاده و مقنعه پوشيدم و جامه بر ميان بستم و در پى او روانه شدم تا به بقيع رسيد . سه بار دست‌هاى خود بلند كرد و مدتى طولانى ايستاد . سپس راه خود را به سويى كج كرد و من نيز راه خود را به همان سوى كج كردم ، تندتر رفت و من هم نيز تندتر رفتم ، هَرْوَلَه كرد و من نيز هروله كردم و آهنگ بازگشت كرد و من نيز راه بازگشت در پيش گرفتم . در راه بر او پيشى گرفتم و خود را به خانه رساندم . هنوز دراز نكشيده بودم كه آن حضرت نيز درآمد . پرسيد : عايشه چه خبر است ؟ مىبينم به نفس افتاده‌اى ؟ گفتم : چيزى نيست . فرمود : يا به من مىگويى و يا خداى لطيف و خبير مرا مىآگاهاند . گفتم : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله پدر و مادرم به فدايت . . . و آنگاه ماجرا را برايش باز گفتم . فرمود : پس تو بودى همان سياهيى كه در جلوى خويش ديدم ؟ گفتم : آرى . پيامبر صلى الله عليه و آله بر سينه‌ام نواخت ، چونان كه‌درد آن‌رااحساس كردم . فرمود : آيا گمان