مباحث اوليه [ مقدماتى ]
مبحث اول حقيقت شرعيه
تعريف آن
حقيقت شرعيه به معناى اين است كه شارع ، الفاظ عبارات يا غير آنها را در معانى اختراعى خودش ، استعمال كند . و قبل از ورود در اين موضوع ، بيان دو مقدمه لازم است :
1 - وضع الفاظ براى معانى ، گاهى به نحو تعيين است و اين وضع « تعيينى » ناميده مىشود و گاهى به نحو تعيّن است و وضع « تعيّنى » ناميده مىشود .
اولى ( وضع تعيينى ) بدين صورت است كه واضع ، معنايى جزئى را لحاظ مىكند و سپس يك لفظ جزئى را برايش وضع مىكند مثل آنكه پدر ، براى فرزندش اسمى مىگذارد همانند زيد . يا معنايى كلّى را لحاظ مىكند و سپس لفظى كلى را برايش وضع مىكند . مثل اينكه لفظ انسان را براى كلى « حيوان ناطق » وضع مىكند و همينطور است انواع ديگر وضع مثل وضع نكرهها براى هر فرد علىالبدل و مانند وضع هيئات مثل هيئت فعل ماضى براى حدوث فعل در زمان گذشته و مثل وضع حركات اعرابى مثل رفع براى تشخيص اينكه فلان مرفوع ، فاعل است و علامت نصب براى تشخيص مفعول و همينطور . . .