طروّ العدم عليه .
و الوجود الإمكانيّ أيضا و إن كان مناقضا للعدم مطاردا له ، إلّا أنّه لمّا كان رابطا بالنسبة إلى علّته - التي هي الواجب بالذات - بلا واسطة أو معها ، و هو قائم بها ، غير مستقلّ عنها بوجه ، لم يكن محكوما به حكم في نفسه ، إلّا بانضمام علّته إليه ؛ فهو واجب بإيجاب علّته التي هي الواجب بالذات ، يأبى العدم و يطرده بانضمامها إليه .
شرح
واجب باشد . ]
[ در پاسخ مىگوييم : ] وجود امكانى اگرچه با عدم تقابل دارد و عدم را طرد مىكند ، اما چون وجود امكانى نسبت به علتش - كه بىواسطه يا با واسطه همان واجب بالذات است - يك وجود رابط است ، و قائم به علتش مىباشد و هيچ استقلالى از آن ندارد ، از اينرو فى نفسه و به لحاظ خودش هيچ حكمى ندارد ، و تنها وقتى مىتوان حكمى براى آن در نظر گرفت كه علتش به آن ضميمه شده باشد . بنابراين ، وجود امكانى به واسطهء ايجاب علتش - كه همان واجب بالذات است - از عدم و نيستى ابا دارد ، و به واسطهء انضمام علتش به اوست كه عدم را طرد مىكند .