گروه چهارمى هم بر اين اعتقادند كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله آن را در حَجة الوداع حرام كرد .
گفتنى است فاصلهء ميان هر يك از اين زمانها ، بسيار است . البته جوابهايى بر اين مسأله دادهاند ( كه سستى و بىاساسى آن روشن و آشكار است ) .
گاهى گفتهاند : متعه حلال بود ، ليكن در سال ( جنگ ) خيبر حرام شد و به خاطر مصلحتى ، رسول خدا صلى الله عليه و آله پس از آن حلال كرد و سپس در حَجة الوداع آن را حرام گردانيد ، گاهى نيز گفتهاند : اين اخبار تأكيد بر حرمت متعه دارد .
در پاسخ بايد گفت : پاسخ دوم با پاسخ اول تناقض دارد ؛ زيرا بنابر پاسخ اول ، پيامبر صلى الله عليه و آله چندين بار بعد از حرمت متعه ، آن را حلال كرده است ولى در پاسخ دوم آمده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله بعد از حرمت هيچگاه آن را حلال نكرد .
شهيد ثانى پس از نقل رواياتى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده ، كه در زمان ( جنگ ) خيبر از ازدواج متعه نهى كرد و سپس در روايت اكوع كه مىگويد : پيامبر صلى الله عليه و آله در سال ( جنگ ) اوطاس براى سه روز اجازه دادند و سپس نهى كردند و روايت جهنى كه در آن آمده است : پيامبر صلى الله عليه و آله در سال فتح مكه اجازه دادند و سپس نهى كردند و در روايت احمد و ابى داود در آن آمده : رسول اللَّه صلى الله عليه و آله در حَجّة الوداع از آن نهى كردند و . . . مىگويد : در اين اختلاف عظيم تأمل كن كه چگونه ممكن است پيامبر صلى الله عليه و آله در خيبر نهى كرده باشد و در اوطاس اجازه دهد و بعد از سه روز دوباره نهى كند ! با اينكه در اول اسلام جايز بوده ( و آن حديث اقتضاء استمرار جواز متعه
الزواج الموقت عند الصحابة والتابعين ( ازدواج موقت در رفتار و گفتار صحابه و تابعين ) ( فارسى ) — صفحة 118
مساهمون: الشيخ نجم الدين الطبسي
ص١١٨