و در نسخهاى كه شيخ مفيد از آن نقل كرده نام دو نفر ديگر ، فزون بر آن چهار صحابى ، آمده است : انس بن مالك و حضرت على بن ابى طالب . عليه السلام
4 - ابن حزم مىگويد : جمعى از اصحاب سلف بعد از رسول خدا صلى الله عليه و آله بر حلّيت متعه باقى ماندند ؛ از جمله : اسماء بنت أبي بكر و جابر بن عبد الله و ابن مسعود و ابن عباس و معاوية بن ابى سفيان و عمرو بن حريث و ابو سعيد خدرى و معبد و سلمه فرزندان اميّة بن خلف .
جابر بن عبد الله از صحابيان عصر رسول خدا صلى الله عليه و آله ، از أبو بكر و عمر ( تا اواخر خلافت وى ) نقل كرده است كه آنان متعه را جايز شمردهاند .
همچنين نقل شده است كه عمر بن خطاب فقط زمانى كه دو عادل حضور نداشته و شهادت نمىدادند متعه را حرام مىدانست و در صورت حضور دو شاهد عادل آن را مباح مىشمرد .
و از جمله تابعين : طاوس ، عطا ، سعيد بن جبير و ساير فقهاى مكه بودند . و ما اين آثار ( افراد ذكر شده ) را بعد از جستجو ، در كتاب « ايصال » « 1 » خود آوردهايم . « 2 »
شايسته است بعد از اين تصريحات ، گفتهء احمد امين را ببينيد كه مىگويد :
« . . . و عمر با فهم خود به وجه صحيح رسيده است كه تفاوت زيادى ميان متعه و زنا نيست ! » « 3 »
هامش
( 1 ) المحلى ، ج 9 ، ص 519 .
( 2 ) شرح كتاب « الخصال الجامعة » است كه آن را ابن حزم به « الإيصال إلى فهم كتاب الخصال » نامگذارى كرده و اقوال صحابه و تابعين و طبقات پس از آنان را در أدلهء آن آورده است . كشف الظنون ، ج 1 ، ص 704 ، معجم المؤلفين ، ج 7 ، ص 16 .
( 3 ) . ضحى الاسلام ، ج 3 ، ص 258