( تتمّه )
كفّارهء جمع ، به قتل عمد به ظلم لازم مىشود . و در خطا ، كفّاره مرتّب است ؛ اگر مباشرت كرده باشد نه سبب باشد ؛ و مسلم را كشته بود ؛ اگرچه بنده يا طفل يا ديوانه بود ؛ يا مولا ، بندهء خودش را كشته بود .
و هرگاه مسلمى را در دار الحرب بىضرورت ، با علم به اينكه او مسلم است كشت ، قصاص و كفّاره ، ثابت است . و اگر گمان مىكرد ، كافر است ، كفّاره بدهد ؛ و اگر معلوم شد [ كه ] اسير بوده است ، ديه و كفّاره بدهد .
و اگر شريك شدند در قتل
] 002 / A [
شخصى ، بر هر يك ، كفّاره تمامى است .
و واجب مىشود كفّاره ، بر قاتل عمد ؛ اگرچه قصاص شود .
و هرگاه كسى خودش را كشت ، كفّاره به او تعلّق مىگيرد .
( خاتمه )
هرگاه دو زن آبستن ، خود را به هم [ ديگر ] زدند و مردند و حمل آنان هم هلاك شد ، هر يك ، چهار كفّاره ، ضامن است . و اگر حمل آنان ، بىروح بود ، كفّاره او ساقط است .
و كفّاره ، به قتل كافر ذمّى و حربى واجب نيست .