مكروهه به جا آورد ؛ و اگر قدر آن را معيّن نكرد ، يك ركعت لازم است مثل اين كه نذر فعل قربتى كرد كه هر قربتى كه بخواهد كافى است مثل يك ركعت نماز و يك روز روزه و صدقهء چيزى . و اگر نذر كرد نماز [ خواندن ] در كعبه را ، در جوانب مسجد الحرام ، كافى نيست .
و اگر نذر كرد [ كه ] نماز واجبى را در مسجدى به جا آورد ، واجب است ؛ چه آن كه فريضه و مسجد را مطلق ، ذكر كند يا معيّن نمايد ، يا يكى از آنها را معيّن كند نه ديگرى را ؛ و با تعيين ، معيّن مىشود .
و اگر تنگ شد وقت معيّنه از آنچه [ كه ] تعيين كرده ، يا وقت مطلقه تنگ شد به تفريط خودش ، نماز بخواند در غير آن جايى كه معيّن كرده و كفّاره بدهد .
و از آن جمله ، حجّ است ؛
اگر نذر كند پياده به حجّ رود ، از شهرى كه نذر كرده بايد پياده باشد ؛ و بعضى گفتهاند : « از ميقات كافى است » ؛ « 1 » پس اگر با قدرت بر پيادگى ، سوار شد ، اعاده كند ، اگر نذر او مطلق بوده [ است ] ؛ و الّا كفّاره بدهد . و اگر در صورت مطلق بودن ، سوار شد ، بعضى از راه را ، از اوّل بگيرد و پياده باشد [ بنا ] به قولى . « 2 »
و اگر عاجز شد از پيادهروى ، سوار شود ؛ و در وجوب سياق بدنه ، دو قول است . « 3 »
و اگر نذر كرد سوارى در راه حجّ را و پياده رفت ، حنث [ نذر ] كرده .
و ساقط مىشود نذر به حجّ ، بعد از اين كه طواف نساء را به عمل آورد .
و در صورت نذر پيادهروى ؛ اگر در كشتى و مانند آن « 4 » سوار شد ، بايستد .
و اگر نذر كرد رفتن « 5 » به سوى بيت اللّه ، [ پس آن ] مكّه است .
و اگر گفت : « بروم به بيت اللّه ، ولى نه حاجّا و نه معتمرا » ؛ اگر حجّ يا عمرهء واجب
هامش
( 1 ) . نك : غاية المراد ، ج 3 ، ص 444 - 445 .
( 2 ) . اين قول به مرحوم ابن ادريس حلّى ، نسبت داده شده است ؛ نك : السرائر ، ج 3 ، ص 62 ؛ شرايع الإسلام ، ج 1 ، ص 206 ؛ غاية المراد ، ج 3 ، ص 446 و حاشية إرشاد الأذهان ، ص 338 .
( 3 ) . نك : غاية المراد ، ج 3 ، ص 447 - 449 .
( 4 ) . در نسخه « شبهه » بدل « مانند آن » است .
( 5 ) . در نسخه « مشى » بدل « رفتن » است .