نيست .
[ مسئلهء ] ( پنجم ) : [ و ] كسى كه با پسرى لواط كند كه بعض حشفه غايب شود ، حرام مىشود بر او مادر او ، و خواهر و دختر او ؛
و اگر عقد پيش از لواط بوده ، حرام نمىشود .
[ مسئلهء ] ( ششم ) : كسى كه لعان كرد با زنش ، حرام مؤبّد مىشود ؛
و همچنين اگر قذف كرد زن خود را - و زن ، گنگ يا كر بود - ، به چيزى كه موجب لعان مىشد ، حرام مؤبّد مىشود .
[ مسئلهء ] ( هفتم ) : مكروه است عقد بر قابلهء مربيّه و دختر او ؛
و اينكه تزويج كند براى پسرش ، دختر زنش را كه بعد از فرقت با او خلق شده باشد ؛
و اين كه ضرّهء « 1 » مادرش را بگيرد ؛ اگر در غير پدرش ، ضرّه باشند و در پدرش ، حرام است .
و [ نيز مكروه است ] اين كه عقد كند بر زانيه پيش از توبهء او ؛ و به كنيز ، با امكان تزويج [ زن ] آزاد .
[ مسئلهء ] ( هشتم ) : حرام است تزويج كنيز بر زن آزاد ، مگر به رضاى او ؛ و اگر بدون اذن گرفت ، باطل است .
و جايز است تزويج آزاد بر كنيز بىاذن ؛ و در اين صورت اگر آن زن آزاد نمىدانست كه عاقد ، زن كنيزى دارد ، مىتواند فسخ كند .
و اگر در يك عقد ، آزاد و كنيز را عقد كرد ، [ فقط ] عقد آزاد ، صحيح است و عقد كنيز ، باطل است .
[ مسئلهء ] ( نهم ) : كسى كه دخول كند به دخترى
] 811 / B [
كه به نه سال نرسيده باشد و او را افضاء كند ، حرام مؤبّد مىشود و بايد نفقهء او را بدهد تا وقتى كه خودش يا دختر بميرند ؛ و اگر او را افضاء نكرد ، موجب حرمت نمىشود .
[ مسئلهء ] ( دهم ) : زن شوهردار بر غير شوهر حرام است تا [ زمانى كه ] زن او [ و
هامش
( 1 ) . « الضرّة : . . . إحدي زوجتي الرجل » المعجم الوسيط ، ج 1 ، ص 538 ؛ « دو زن ، كه يك شوهر داشته باشند ، هر كدام هووى ديگرى ناميده مىشوند » ؛ نك : فرهنگ فارسى عميد ، ص 1098 .