كتاب عطايا
و در آن ، چند مقصد است :
[ مقصد ] اوّل در هبه است
و در آن ، [ لفظ ] ايجاب لازم است مانند : « بخشيدم به تو [ اين خانه را ] ، - يا - به مالكيت تو درآوردم اين خانه را » ؛ و هر لفظى كه به سبب آن ، مالك كردن قصد گردد - .
و [ نيز لفظ ] قبول كه هر دو از اهلشان صادر شده باشد .
و شرط هبه عبارت است از :
[ الف ] - قبض به اذن واهب ، پس اگر يكى از آن دو [ واهب و متهب « 1 » ] قبل از اذن [ واهب در قبض ] ، مردند ، هبه باطل مىگردد . و كافى است قبض سابق و [ همچنين كافى است ] قبض پدر و جدّ از طفل ؛ و اگر هر دو [ پدر و جدّ ] ، مال خودشان را به طفل ببخشند ، قبض ساقط مىشود .
[ ب ] - تعيين موهوب ، اگرچه مشاع باشد . و اگر چنانچه واهب ، دين خود را به طلبكار ببخشد ، آن ، ابراء ذمهء بدهكار است و نيازى به قبول [ متهب ] نيست ؛ و لكن اگر دين را به غير طلبكار ببخشد [ بدون قبول ] ، صحيح نيست .
هامش
( 1 ) . بخشيده شده .