بايد در كفالت ، اجل ، معلوم و مضبوط باشد ؛ پس اگر تسليم كرد كفيل او را بعد از كفالت ، تسليم تمام ، بدون معارض برىء الذمّه مىشود ؛ و الّا حبس مىكند كفيل را كه يا مديون را بدهد ، يا طلب او را ردّ كند .
[ مسئلهء ] ( سوم ) : اگر گفت : « اگر حاضر نكردم او را تا فلان زمان ، بر من فلان مبلغ بوده باشد ، سواى احضار او » ، چيزى بر او نيست ؛ و اگر گفت : « بر من فلان قدر باشد تا فلان زمان ، اگر او را حاضر نكردم » ، بايد مال را بدهد .
[ مسئلهء ] ( چهارم ) : اگر غريم را از دست طلبكار رها كرد ، لازم است بر او احضار غريم يا اداى طلب طلبكار ؛ و اگر غريم قاتل بوده ، لازم است بر او احضار يا اداى ديه .
[ مسئلهء ] ( پنجم ) : واجب نيست تسليم گرفتن خصم را پيش از اجل ؛ و نه اگر به سبب يد قهر ، ممنوع از تسلّم باشد ؛ و بعد از اجل ، تسلّم او لازم است ؛ و همچنين محبوس به حكم شرع .
[ مسئلهء ] ( ششم ) : برىء مىشود ذمّهء كفيل ، به مردن مكفول ؛ يا تسليم كردن مكفول خودش را ؛ يا تسليم كردن كفيل ديگر او [ را ] .
[ مسئلهء ] ( هفتم ) : اگر از جانب دو نفر كفالت يك شخص كرد ، برىء نمىشود به واسطهء تسليم به يكى از آنان .
[ مسئلهء ] ( هشتم ) : انتظار مىكشند از كفيل و مهلت مىدهند بعد از حلول اجل به قدر رفتن به بلد مكفول و احضار .
[ مسئلهء ] ( نهم ) : كفالت مطلقه ، مقتضى است كه در بلد كفالت تسليم كند ؛ و اگر غير بلد كفالت را معيّن كرد ، لازم است .
[ مسئلهء ] ( دهم ) : قول ، قول مكفول له است ؛ اگر كفيل ، مدعى شود عدم حقّ داشتن او را ؛ و اگر ادعا كند كفيل ، ابراء ذمّهء خودش را و مكفول له منكر شود ، مكفول له قسم داده مىشود ؛ و اگر قسم را ردّ نمود كفيل از كفالت ، برىء مىشود ؛ ولى مكفول ، از حقّ مكفول له برىء نمىشود .
إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان ( فارسى ) — صفحة 253
مساهمون: العلامة الحلي
ص٢٥٣