جايز نيست افاضه از وادى محسّر ، مگر بعد از طلوع .
و مستحبّ است هروله كردن در وادى محسّر در حالتى كه مشغول دعا خواندن باشد و امام [ افاضهء از منى را ] عقب بيندازد تا طلوع .
مقصد پنجم : ( در اعمال و ) مناسك منى است
و در آن ، سه مطلب است :
( مطلب ) اوّل : رمى جمره است
( بدان كه ) واجب است رمى جمرهء عقبه ، به هفت سنگريزه ، با نيّت فعل ؛ پس كافى نيست اگر به واسطهء غير ، رمى شد - مثل حيوان و غيره - ؛ و كافى نيست اگر برسد به قسمى كه عرفا آن را زدن ننامند ؛ و با شكّ ، اصل عدم است .
و مستحبّ است آن كه در حال رمى ، با طهارت باشد ؛ و در هنگام [ زدن ] هر سنگريزه دعا بخواند ، و اين كه دور شود از جمره ، به مقدار ده ذراع تا پانزده ذراع ؛ و به طريق « خذف » بيندازد ( به اين طريق كه سنگريزه را بگذارد به شكم انگشت بزرگ ، و با پشت انگشت ابهام بيندازد ) ؛ و مستحبّ است مقابل جمره و پشت به قبله بايستد ؛ و در غير جمرهء عقبه استقبال كند جمره و قبله را با هم . و جايز است رمى ، به نيابت از ناخوش .
مطلب دوم : در ذبح است
( بدان كه ) واجب است ذبح هدى ، بر كسى كه حجّ تمتّع بگذارد ، در گاو و گوسفند ، و نحر در شتر ؛ اگرچه از اهل مكّه باشد .
و اگر بنده ، حجّ كند ، مولا ، مخيّر است در آن كه عوض او ، ذبح كند ؛ يا آن كه او را امر به روزه كند ، در وقتى كه مأذون از قبل مولا باشد . و اگر بنده درك كرد مشعر را در حالى كه آزاد بود ، معيّن است بر او هدى
] 74 / A [
با قدرت .
و واجب است در ذبح ، نيّت ؛ يا از خودش ؛ يا از ذبحكننده .
و واجب است ذبح كردن در روز نحر ، پيش از حلق در منى .
و واجب است كه هر يك نفر ، يك هدى على حدّه داشته باشد ، مگر در هدى