و مكروه است خواندن دعا در حال سوارى و نشستن . و مكروه است وقوف در بالاى كوه .
و كافى نيست اگر وقوف كرد در « نمره » ، يا « عرنه » ، يا « ثويّه » ، يا « ذو المجاز » ، يا « تحت الأراك » ( كه تمام اينها منازلى است ) . و وقتى كه غروب كرد خورشيد در عرفه ، كوچ كند « ليلة النحر » به سوى مشعر .
و مستحبّ است كه در راه ، به طريق اعتدال برود ؛ و دعا بخواند نزد آن تپهء سرخى كه از پهلوى راست جاده است ؛ و تأخير مغرب و عشا را تا مشعر ، اگرچه به ربع شب برسد . و اگر در وسط راه ممنوع شد از رفتن ، همانجا نماز بگذارد .
و مستحبّ است جمع كردن ميان [ نماز ] مغرب و عشاء
] 64 / A [
به يك اذان و دو اقامه ؛ و مؤخّر « 1 » انداختن نافلهء مغرب را تا بعد از نماز عشاء .
و واجب [ است ] در وقوف به مشعر ، نيّت و وقوف بعد از طلوع فجر تا پيش از طلوع آفتاب ، و اگر پيش از فجر كوچ كرد عمدا ؛ اگر شب را در مشعر بوده ، يك گوسفند بدهد ؛ و اگر وقوف به عرفه را ترك نكرده ، حجّش باطل نمىشود .
و جايز است از براى زن و كسى كه خائف باشد از وقوف ، كوچ كردن پيش از طلوع فجر ، و چيزى بر آنان نيست ؛ و همچنين اگر پيش از [ طلوع ] فجر نسيانا كوچ كرد ، چيزى بر او نيست .
و در غير مشعر ، وقوف نكند ؛ و حدّ مشعر ، ميانهء « مأزمين » ( كه دو كوهند ) تا « حياض » و تا « وادى محسّر » . و جايز است با ازدحام مردم ، بالا رفتن بر كوه . و اگر نيّت وقوف كرد و بعد خوابيد يا ديوانه شد ، يا بيهوش شد ، وقوفش صحيح است ، بنا بر قولى . « 2 »
و مستحبّ است وقوف ، بعد از نماز صبح ؛ و دعا خواندن ؛ و اين كه اگر سال اوّل حجّ او است ، مشعر را پياده طى كند ؛ و ذكر كردن خدا ، بر كوه قزح ؛ و اقامت در منى [ در ] ايّام تشريق ، از براى كسى كه حجّ از او فوت شده باشد ؛ و بعد به عمرهء مفرده ، محلّ شود .
هامش
( 1 ) . در نسخهء كاتب « تأخير انداختن » است .
( 2 ) . براى اطلاع از تفصيل در اين مسئله ، نك : غاية المراد ، ج 1 ، ص 431 - 434 .