به جا آورد .
و واجب است تأخير طواف نساء را از مشعر و عرفات و از مناسك منى در حجّ تمتّع ، مگر آن كه عذرى داشته باشد كه نتواند مؤخّر بكند ؛ و جايز است تقديم طواف نساء ، اگر در حج قران يا افراد باشد . و واجب است تأخير طواف نساء از سعى ميان صفا و مروه ، مگر به جهت عذرى ؛ و سهوا جايز است و عمدا جايز نيست .
و حرام است كه طواف كند با آن كه برطله بر سر گذارده باشد در عمره ( و برطله كلاه درازى است كه در قديم الأيّام مىپوشيدهاند ) .
و منعقد نمىشود نذر كردن در طواف كه به چهار دست و پا طواف كند . و جايز است اعتماد كردن بر غير در طواف ، كه هفت شوط باشد .
و اگر زن پيش از آن كه طواف متعه را گزارد ، حايض شد ، [ بايد ] منتظر شود تا وقوف به مشعر ، كه آن وقت ، طواف را بگذارد ؛ و اگر وقت تنگ شد و نرسيد ، تمتّع او باطل مىشود و حجّ او برمىگردد به افراد ، و [ بايد ] عمره را هم قضا كند ؛ و اگر بعد از آن كه از نصف طواف تجاوز كرده بود ، حايض شد ، تمتّع را تمام كند و باقى ماندهء از مناسك حجّ را
] 54 / A [
به جا آورد ، و اگر ممكن نشد ، نايب تعيين كند ؛ و اگر پيش از تجاوز از نصف ، حايض شد ، در حكم كسى است كه از اصل ، طواف را نكرده باشد .
و زن مستحاضه ، در حكم [ زن ] طاهر است ( مشروط به اين كه وظايف خود را در مورد استحاضه عمل نمايد ) .
مقصد سوم : در [ بيان ] سعى ميانه صفا و مروه است
( بدان كه ) سعى ، ركنى است كه باطل مىشود حجّ به ترك آن عمدا ؛ و اگر سهوا ترك كرد ، بعد به جا آورد ؛ و اگر از مكّه بيرون رفت و سعى نكرده ، برگردد و سعى كند ؛ و اگر ممكن نشد رجوع ، نايب بگيرد .
و واجب است در سعى ، نيّت و ابتدا كردن از صفا به اين قسم كه پشت پاهاى خود را به صفا بچسباند و هفت دفعه از صفا به سوى مروه سعى كند ، و هفت دفعه ، دو
هامش
. در نسخهء كاتب ، بر كلمه « بدهد » خط كشيده شده و در حاشيه نوشته شده « كفّارهء او است » .