عقب صيدى كند ؛ يا مادر صيد را بگيرد تا بچهء آن هلاك شود ؛ يا صيدى را [ به ] خطا بكشد .
و كسى كه مركوبى را بكشد ؛ يا سوار باشد با ايستادن مركوب و مركوب جنايتى كرد ، ضامن است ؛ و اگر سوار است و سير مىكند ، ضامن است آنچه [ را ] كه با دست آن حيوان جنايت بزند .
و اگر كسى تيرى زد به صيدى و آن اضطراب مىكرد ، كه كسى ديگر آن را كشت ، هر دو ضامنند .
و محلّى كه در حرم صيدى كند ، بايد قيمت آن را بدهد ؛ و محرمى كه در حلّ صيدى بكند ، كفّاره بايد بدهد . و هر دو كفّاره بر محرمى كه در حرم صيد كند ، جمع مىشوند .
و كفّاره به تكرار صيد كردن ، مكرّر مىشود عمدا و سهوا بنابر قولى . « 1 » و محرمى كه صيد مىكند ، آن صيد به هيچ وجه داخل ملك او نمىشود . و محرمى كه مضطرّ به خوردن صيد است ، بخورد و بعد كفّاره بدهد . و اگر محرم مضطرّ شد و صيدى و ميتهء غيرصيدى هست و مردّد است در خوردن يكى از اين دو ، اگر متمكّن از [ اداى ] كفّاره است ، صيد را بخورد ؛ و اگر متمكّن از [ اداى ] كفّاره نيست ، ميته را بخورد .
] 24 / B [
و كفّارهء صيدى كه مالك داشته باشد ، بايد به مالك داده شود ؛ و اگر مالك ندارد ، كفّاره را صدقه بدهد .
و آنچه كه بر حاجى تعلّق گرفته در منى ، ذبح كند ؛ و آنچه [ را ] كه به معتمر تعلّق گرفته ، در مكّه ذبح كند .
و حدّ حرم ، چهار فرسخ است در چهار فرسخ ؛ كه هر كه در آن حدّ صيدى كند ، ضامن است . و مكروه است از براى محرم ، صيد كردن حيوانى كه رو به حرم مىآيد .
و اگر از حلّ تيرى انداخت و در حرم به صيدى خورد ، ضامن است ؛ و همچنين است اگر به صيدى زد كه بعضى از آن در حرم بود ، يا بر درختى بود كه ريشهء آن درخت در حلّ بود ، يا بر درختى بود كه ريشهء آن در حرم بود و شاخههاى آن در حلّ .
هامش
( 1 ) . براى اطلاع از تفصيل اين مطلب و قائلين آن ، نك : غاية المراد ، ج 1 ، ص 410 - 415 .