ذى الحجّ ، و تمام رجب ، و تمام شعبان .
[ روزههاى مكروه ]
و امّا روزهء مكروه ، روزهء مستحبّى [ است ] در سفر ؛ و كسى كه به [ خوردن ] غذا او را بخوانند ؛ و روز عرفه اگر به سبب آن روزه از دعا ضعيف شود ، يا آنكه اوّل ماه معيّن نشده باشد .
[ روزههاى حرام ]
و امّا روزهء حرام ، در عيد قربان و عيد فطر است ، و روزهاى تشريق است به جهت كسى كه در منا باشد چه به قصد حجّ بوده باشد يا عمره ؛ و روزهء آخر شعبان است به قصد رمضان ، اگر مشكوك باشد و هلال ثابت نشده باشد ؛ و روزهء نذر به جهت مطلب معصيت ؛ و روزهء صمت " كه روزه از حرف زدن باشد " ؛ و روزهء وصال - كه دو روز را به هم وصل كند - ؛ و روزهء واجبى است در سفر ؛ مگر آن كه نذر كرده باشد در سفر و مقيّد به همان سفر كرده باشد ؛ و روزهء بدل هدى ( و بدل قربانى - كه بدنه است - از براى كسى كه عمدا پيش از غروب ، از عرفات سفر كرده باشد ، و اين در سفر حج است ؛ و روزهء مسافرى است كه در حكم حاضر است همچون كثير السفر ) [ و روزه به جاى قربانى كردن در حجّ براى كسى كه قبل از غروب عرفه عمدا از عرفات كوچ كند ] ؛ و روزهء واجبى است در حالت مرض با ضرر داشتن آن روزه .
( مسئله )
صحيح نيست روزهء مستحبّى از بنده ، مگر با اذن مولا ؛ و همچنين از ولد ، بدون اذن پدر ، بنابر قولى ؛ و زن ، بدون اذن شوهر ؛ و مهمان ، بدون اذن ميزبان ؛ و روزهء مستحبّى در سفر ، مگر آن سه روزى كه در مدينه به جهت كارى توقّف كرده باشد .
و مستحبّ است
] 43 / A [
از براى كسى كه از سفر مراجعت كرده و آن روز را خورده ؛ يا بعد از ظهر رسيده ، آن كه در باقى روز به ملاحظهء حرمت روزه و ملاحظهء ادب ، امساك نمايد ؛ و در اين حكم است مريضى كه بعد از افطار يا بعد از ظهر خوب شد ؛ يا زن حايض يا نفساء در وسط روز پاك شدند ؛ يا كافر مسلم شد ؛ يا طفل بالغ شد ؛ يا ديوانه خوب شد ؛ يا بيهوش به هوش آمده .