خاتمه « 1 »
در نيّت روزه كافى است نيّت روزهء روز معيّن با قصد قربت و با قصد وجوب يا استحباب ؛ و اگر روزه معيّن باشد - مثل ماه رمضان - ، محتاج به نيّت تعيين نيست .
و واجب است واقع ساختن نيّت را در شب ؛ چه اوّل شب باشد يا آخر شب . و كسى كه فراموش كرد نيّت را ، تا پيش از ظهر مىتواند « 2 » نيّت كرد . و اگر از ظهر گذشت ، يا ظهر شد و نيّت نكرده ، وقتش فوت مىشود .
و قضا متعلّق مىشود در هر روز از ماه رمضان [ كه ] نيّت جداگانه لازم است ، بنابر قولى ، « 3 » و آن نيّت پيش كافى نيست ؛ اگر بعد فراموش كرده ، بنابر قولى . « 4 »
و در ماه رمضان نيّت روزهء ديگرى صحيح نيست ؛ كه اگر نيّت ديگرى كرد ، از هيچكدام حساب نمىشود ، بنابر قولى . « 5 »
و جايز نيست در يوم الشك ؛ ( كه محكوم به آخر شعبان است ) ، نيّت ماه رمضان ، مثل آن كه جايز نيست كه بگويد كه اگر واقعا از ماه رمضان است ، واجب باشد ؛ يا آن كه اگر واقعا از ماه شعبان است ، مستحبّ باشد ؛ ولى اگر به قصد مستحبّ ، روزه گرفت و بعد ثابت شد كه از ماه رمضان بوده ، كافى است ؛ و اگر در وسط روز معلوم شد كه رمضان است ، نيّت را با قصد وجوب به جا بياورد ؛ هرچند كه پيش از غروب ، ثابت شد .
و اگر در يوم الشك قصد افطار داشت ؛ ولى چيزى نخورده ( قبل از ظهر ) « 6 » و نيّت بكند از همان وقت و كافى است ؛ و اگر تا ظهر نيّت نكرد با قصد افطار و آن وقت معلوم شد كه از ماه رمضان است ، بايد در باقى روز امساك كند و قضاى آن روز را هم به جا آورد .
و واجب است در نيّت ، استدامهء حكميه ( كه نيّت مخالف با نيّت اوّل نكند ) ؛
هامش
( 1 ) . در ترجمه « فائده » به جاى « خاتمه » نوشته شده است ؛ ولى در متن ارشاد « خاتمة » مىباشد .
( 2 ) . در نسخه « مىتوان » بدل « مىتواند » است .
( 3 ) . ولى نيّت شب اوّل ماه تمام . . . با استدامه كافى است . [ شيخ محمّد على ] .
( 4 ) . براى اطلاع از تفصيل اين مسئله ، نك : غاية المراد ، ج 1 ، ص 319 - 322 .
( 5 ) . تفصيل اين مطلب را نك در : غاية المراد ، ج 1 ، ص 322 - 323 .
( 6 ) . « قبل از ظهر » در نسخهء خط مترجم وجود ندارد و نسخهء كاتب نيز ، بعد در حاشيه ، اضافه شده است .