شرط آنكه قصد فرادى كند . « 1 »
مقصد سوم : [ نماز خوف ]
[ مقصد سوم ] در نماز خوف است كه آن را نماز « ذات الرقاع » مىنامند .
و آن ، متوقّف بر چند شرط است :
( اوّل ) : آن كه خصم ، در غير مقابل قبله بوده باشد ؛
( دوم ) : آن كه قوّت داشته باشد به قسمى كه بترسند ؛ كه اگر همه مشغول نماز شوند ، يك دفعه هجوم آورند ؛
( سوم ) : آن كه مسلمين آنقدر باشند كه بتوانند دو طايفه بشوند و هر طائفه ، مقابل دشمن بايستند ؛
( چهارم ) : آن كه محتاج نبوده باشند بر ازيد [ - بيشتر ] از دو فرقه ؛
و اين نماز ، هميشه قصر است در سفر و حضر و جماعت و فرادى .
و كيفيت آن ، آن است كه بايستد امام و نماز بگزارد ، با طائفهء اوّل يك ركعت و طائفهء دوم آنان را نگاهبانى كنند و برخيزد به ركعت دوم و طول بدهد امام قرائت را تا آن كه آن طائفهء اوّل ، جماعتشان را تمام كنند و بروند به جاى فرقهء دوم ؛ پس بيايند فرقهء دوم و تكبيرة الاحرام بگويند و ركوع كند امام ، و آنان با امام ركوع كنند و سجده كنند و تشهّد را طول دهد تا مأمومين به او برسند و در سلام ، متابعت امام را كنند .
و اگر نماز خوف سه ركعتى شد ، مجزى است كه با طائفهء اوّل ، يك ركعت بكند و با طائفهء ديگر ، دو ركعت [ كند ] و بالعكس .
و واجب است در نماز خوف ، سلاح را حمل كنند ؛ مگر آن كه مانع شود واجبى از واجبات نماز را كه جايز نيست مگر در حال ضرورت .
و نجاست در اين نماز ، مضرّ نيست .
و اما نماز شدّت خوف - و آن را « نماز مطارده » خوانند كه در صورت سختى و شدت حرب است ؛ كه منتهى شود به دست به گردن درآوردن [ - جنگ تن به تن ] - آن
هامش
( 1 ) . عبارت مرحوم علّامه در إرشاد الأذهان ( ج 1 ، ص 273 ) ، چنين است : « و يجوز الإنفراد مع نيّته ، و التسليم قبل الإمام » .