( مسئله )
جايز نيست از براى مأموم مسافر ، متابعت امام حاضر را ؛ بلكه در همان قدرى كه شريك است با حاضر ، متابعت نمايد و بعد ، سلام نماز را بگويد .
و واجب است در نماز جماعت ، قصد كردن اقتداء به امام معلوم معيّنى ؛
و اگر هر دو نفر قصد امامت كردند ، بىاشكال است [ نمازشان ] ؛
و اگر هر دو ، قصد مأموميّت كردند ؛ يا هر دو ، قصد اقتداء به امام غيرمعيّنى كردند ، باطل است .
و مخفى نماند كه شرط نيست در جماعت ، نيّت امامت .
و جايز است اقتداء كردن در نماز فريضه ، به امامى كه نماز فريضه مىخواند ؛ اگرچه مختلف شدند - مثل نماز صبح به نماز مغرب - ، مگر آن كه هيئت آنان مختلف باشد - مثل نماز صبح به نماز عيدين - .
و همچنين جايز نيست اقتداء نمودن فريضهگزار ، به نافله كن ؛ و نافلهگزار ، به فريضه كن .
و جايز نيست بلند بودن محل مأموم از امام ، زياده از يك وجب مگر در اراضى منحدره .
و اگر كسى داخل شد در جماعت و ترسيد كه به ركوع امام نرسد ، تكبيرة الاحرام را بگويد و ركوع كند و در حال ركوع برود تا به صفّ جماعت ملحق شود .
و اگر امام داخل شد و مأموم در نماز نافله است ، قطع كند آن نافله را ؛
و اگر در نماز واجبى است ، نيّت خود را مستحبّى كند و آن را تمام كرده [ و ] اقتداء نمايد .
و اگر امام اصل « 1 » عليه السّلام رسيد [ مأموم ] فريضه را قطع كند
] 32 / A [
و اقتداء كند .
و اگر به امام رسيد در حالى كه او سر از ركوع ركعت آخر بلند كرده ، تكبير گويد و متابعت [ از ] امام كند و وقتى كه امام سلام گفت ، برخيزد [ و ] نمازش را تمام كند .
و جايز است [ بعد از سجدهء آخر ] ، سلام گفتن پيش از آنكه امام ، سلام گويد به
هامش
( 1 ) . در نسخه چنين ضبط شده است : « امام اصل عليه السّلام » و ظاهرا منظور امام جماعت راتب است و نه امام معصوم . ( باقرى ) و نيز نك : روض الجنان ، ج 2 ، ص 1006 .