و اگر مسافر ، نيّت اقامت كرد ؛ پس منصرف شد و قصد سفر كرد ، برگردد به قصر ؛ به شرطى كه يك نماز تمام نخوانده باشد .
و اگر بيرون رفت به قصد سفر تا حدّى كه ديوار شهر پنهان شد و قصر كرد ، بعد اگر از قصد سفر برگردد ، آن نماز اعاده ندارد .
و اگر شرايط قصر جمع شد ، واجب مىشود ؛ مگر در حرمين شريفين و مسجد كوفه و حائر [ امام حسين عليه السّلام ] ؛ كه در اين موارد تمام خواندن ، افضل است .
و اگر مسافر ، عمدا تمام خواند ، اعاده لازم است ؛ اگر در وقت باشد ؛ و قضا اگر وقت ، گذشته باشد ؛
و اگر به فراموشى تمام خواند ، اعاده دارد ؛ ولى قضا ندارد .
و اگر جاهل به حكم بود ، چيزى بر او نيست .
و اگر وقت نماز داخل شده بود و او بعد از دخول وقت ، سفر كرد و نمازش را نخوانده بود ، نماز را قصر بخواند ؛ چنانچه اگر بعد از وقت از سفر مراجعت كرد ، بايد تمام بخواند ؛
و اگر در غير شهر خود نيّت كرد كه ده روز بماند ، تمام است .
( خاتمه )
اگر مقيم ، سفر كرد به كمتر از هشت فرسخ و عزم داشت برگردد و بعد اقامت كند ؛ اگر رفتن و برگشتن به قدر مسافت معتبره نباشد ، تمام است .
و مستحبّ است در عقب هر نمازى ، عوض آن دو ركعت ساقطه ، سى دفعه بگويد : « سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلّا اللّه و اللّه اكبر » .