سبحان متنبّه و آگاه نمود بر طريق استدلال بر صحّت آنچه ياد نمود و گفت :
( أَ فَرَأَيْتُمْ ما تُمْنُونَ )
يعنى شما ميبينيد كه نطفه و منى را در ارحام - همسرانتان ميريزيد ، پس فرزند مىشود .
( أَ أَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ )
آيا شما خلق بشرى ميكنيد از آنچه منى ميريزيد .
( أَمْ نَحْنُ الْخالِقُونَ )
يا ما آفريننده هستيم پس وقتى كه شما و امثال شما قدرت و توان بر اين كار را نداشتيد بدانيد كه خداوند سبحان آفريدگار اين نطفه است و هر گاه ثابت شد كه او قادر و تواناى بر ايجاد فرزند از نطفه است لازم و ثابت است قدرت او بر اعاده بعد از مرگ براى آنكه آن دور تر از اين نيست ، سپس بيان نمود كه او هم چنان كه ايجاد كرد اوّل مرتبه آفريدهها را پس همين طور هم ايشان را مىميراند ، پس فرمود :
( نَحْنُ قَدَّرْنا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ )
مقاتل گويد : يعنى ترتيب امر بر مقدار است ، يعنى ما مرگ را بين بندگان بر مقدار و اندازهاى مقرر كرديم چنانچه حكمت و مصلحت اقتضا كند ، پس بعضى از ايشان در سنّ كودكى ميميرد و برخى از ايشان در سنين جوانى از دنيا ميرود ، و بعضى از ايشان هم ميان سال ، و كهنسال و شكسته شده و فانى ميشوند .
ضحاك گويد : يعنى ( قدرنا ) به اينكه ما تساوى قرار داديم در مرگ ميان مطيع و عاصى و اهل آسمان و اهل زمين .
( وَ ما نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ )
بعضى گويند : كه اين جمله از تمام ما قبل آنست .
يعنى هيچ يك از شما بر آنچه كه ما از مرگ تقدير كرديم از ما سبقت نگرفته تا بتواند زياد كند در مقدار زندگيش .
و بعضى گويند : آن اوّل كلامست كه ما بعدش به آن متصل شده و معنايش