112 هر كه ما أهل بيت را دوست گيرد ، درويشى را همچون پوشاك بپذيرد [ و گاه اين سخن را به معنى ديگر تأويل كنند كه اينجا جاى آوردن آن نيست . ]
113
[ و فرمود : ] هيچ مال از خرد سودمندتر نيست ، و هيچ تنهايى ترسناكتر از خود پسنديدن ، و هيچ خرد چون تدبير انديشيدن ، و هيچ بزرگوارى چون پرهيزگارى ، و هيچ همنشين چون خوى نيكو ، و هيچ ميراث چون فرهيخته شدن ، و هيچ راهبر چون با عنايت خدا همراه بودن ، و هيچ سوداگرى چون كردار نيك ورزيدن ، و هيچ سود چون ثواب اندوختن ، و هيچ پارسايى چون باز ايستادن هنگام ندانستن احكام ، و هيچ زهد چون نخواستن حرام ، و هيچ دانش چون به تفكر پرداختن ، و هيچ عبادت چون واجبها را ادا ساختن ، و هيچ ايمان چون آزرم و شكيبايى و هيچ حسب چون فروتنى ، و هيچ شرف چون دانايى ، و هيچ عزت چون بردبار بودن ، و هيچ پشتيبان استوارتر از رأى زدن .
114
[ و فرمود : ] چون نيكوكارى بر زمانه و مردم آن غالب آيد و كسى به ديگرى گمان بد برد ، كه از او فضيحتى آشكار نشده ، ستم كرده است . و اگر بدكارى بر زمانه و مردم آن غالب شود و كسى به ديگرى گمان نيك برد خود را فريفته است .
115
[ و فرمود : ] و از او پرسيدند امير مؤمنان ! خود را چگونه مىبينى ؟ فرمود : ] چگونه بود آن كه در بقايش ناپايدار است و در تندرستىاش - بيمار ، - و - از آنجا كه در امان است مرگ به سوى وى روان است .
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 380
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٨٠