41
[ و اين معنى به لفظى ديگر از آن حضرت روايت شده است كه : ] دل بيخرد در دهان اوست و زبان خردمند در دل او [ و معنى هر دو يكى است . ]
42
[ و به يكى از ياران خود فرمود هنگامى كه او از بيمارى شكوه نمود . ] خدا آنچه را از آن شكايت دارى موجب كاستن گناهانت گرداند ، چه در بيمارى مزدى نيست ، ليكن گناهان را مىكاهد و مىپيرايد چون پيراستن برگ درختان ، و مزد در گفتارست به زبان ، و كردار با گامها و دستان ، و خداى سبحان به خاطر نيت راست و نهاد پاك - بنده - هر بنده را كه خواهد به بهشت در آورد . [ و مىگويم ، امام عليه السّلام راست گفت كه در بيمارى مزد نيست ، چه بيمارى از جمله چيزهاست كه آن را عوض است نه مزد - چرا كه استحقاق عوض مقابل بلا و مصيبتى است كه از جانب خدا بر بندهايد ، چون دردها و بيماريها و مانند آن ، و مزد و پاداش در مقابل كارى است كه بنده كند ، و ميان عوض و مزد فرق است و امام چنان كه علم نافذ و رأى رساى او اقتضا كند آن را بيان فرمود . ]
43
[ و آن گاه كه از خبّاب ياد كرد فرمود : ] خدا بيامرزاد خبّاب پسر أرتّ را . به رغبت اسلام آورد و از روى فرمانبردارى هجرت كرد و به گذران روز قناعت ، و از خدا راضى بود و مجاهد زندگى نمود .
44
[ و فرمود : ] خوشا كسى كه معاد را به ياد آورد ، و براى حساب كار كرد ، و به گذران روز قناعت نمود ، و از خدا راضى بود .
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 368
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٦٨