مرگ جاى عذر خواستن نيست ، و نه راه به دنيا بازگشتن . و بدان ! كسى كه گنجينههاى آسمان و زمين در دست اوست تو را در دعا رخصت داده و پذيرفتن دعايت را بر عهده نهاده ، و تو را فرموده از او خواهى تا به تو دهد ، و از او طلبى تا تو را بيامرزد . و ميان تو و خود كسى را نگمارده تا تو را از وى باز دارد ، و از كسى ناگزيرت نكرده كه نزد او برايت ميانجى گرى آرد ، و اگر گناه كردى از توبهات منع ننموده و در كيفرت شتاب نفرموده ، و چون - به دو - بازگردى سرزنشت نكند ، و آنجا كه رسوا شدنت سزاست پردهات را ندرد ، و در پذيرفتن توبه بر تو سخت نگرفته و حساب گناهت را نكشيده ، و از بخشايش نوميدت نگردانيده ، بلكه بازگشتت را از گناه نيك شمرده و هر گناهت را يكى گرفته و هر كار نيكويت را ده به حساب آورده ، و در بازگشت را برايت باز گذارده و چون بخوانيش آوايت را شنود ، و چون راز خود را با او در ميان نهى آن را داند . پس حاجت خود به دو نمايى و آنچه در دل دارى پيش او بگشايى ، و از اندوه خويش به دو شكايت كنى و خواهى تا غم تو را گشايد و در كارها يارىات نمايد ، و از گنجينههاى رحمت او آن را خواهى كه بخشيدنش از جز او نيايد : از افزون كردن مدت زندگانى و تندرستيها و در روزيها فراوانى . پس كليد گنجهاى خود را در دو دستت نهاده كه به تو رخصت سؤال از خود را داده تا هرگاه خواستى درهاى نعمت او را با دعا بگشايى ، و باريدن باران رحمتش را طلب نمايى . پس دير پذيرفتن او تو را نوميد نكند كه بخشش بسته به مقدار نيت بود ، و بسا كه در پذيرفتن دعايت درنگ افتد ، و اين براى
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 302
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٠٢