پناهنده را نگاهدارست ، و ارجمندى هر كه با او دوستى ورزد و امان آن كس كه بدان در شود ، و راهنماى هر كه بدان اقتدا كند ، و عذرخواه آن كه آن را مذهب خود گيرد و برهان هر كس كه بدان سخن گويد و آن را پذيرد ، و گواه هر كه در مخاصمت پشتيبان خويشش شماريد ، و پيروزى آن كس كه بدان حجت آرد ، و راهبر آن كه آن را به كار دارد و برندهء آن كه آن را كار فرمايد ، و نشان آن كس كه در آن بنگرد چنان كه بايد ، و نگاهدار كسى كه خود را بدان از آسيب پايد ، و دانش كسى كه آن را نيك به خاطر سپارد ، و حديث كسى كه از آن روايت كند ، و حكم آن كس كه خواهد حكم دهد .
( 199 )
و از سخنان آن حضرت است كه ياران خود را بدان وصيت مىفرمود
كار - گزاردن - نماز را بر عهده بگيريد و نگاهداشت آن را بپذيريد ، و آن را بسيار به جاى آريد و با نماز خود را - به خدا - نزديك داريد . كه نماز نوشته است بر مؤمنان - و بايد گزارده شود - به وقت آن . آيا گوش فرا نمىدهيد به پاسخ دوزخيان كه چون از آنان پرسيدند « چه چيز شما را در آورد در آتش سوزان ؟ » گفتند : نبوديم از نمازگزاران » و نماز گناهان را مىزدايد چنان كه برگ را از درخت بزدايند ، و گناهان را - از گناهكار - مىگشايد چنان كه بند از كسى بگشايند ، و رسول خدا ( ص ) نماز را به چشمهء آب گرم كه بر در سراى مردى بود همانند فرمود ، كه او روزان و شبان پنج بار خود را بدان بشويد ديگر چركى بر تن وى نخواهد بود . همانا كسانى از مؤمنان حق آن را شناختند كه زيور دنيا از نمازشان به فكر ديگر كار نيفكند و نه آنچه موجب روشنى چشم بود از مال و فرزند . خداى سبحان فرمايد : « مردانى كه باز نمىدارد آنان را بازرگانى و نه خريد و فروخت از ياد خدا و بر پاداشتن نماز و پرداخت زكات ، » و رسول خدا خود را با گزاردن نماز رنجه مىفرمود ، با آنكه مژدهء بهشت شنيده بود . چون خداى سبحان به دو گفت : « و كسان خود را بفرما تا نماز كنند و خود بر آن شكيبا باش » ، پس كسان خود را امر به نماز مىكرد و خود بر گزاردن نماز طاقت مىآورد .