بىزار و بمرگش خوشحال خواهد بود .
و بر آنان لازم بود كه در مقام اداء ، حقوق آن حضرت برآيند و مخصوصا روز وفات آن حضرت را اهميت دهند ، و مسلمانان تماما خاكنشين ، بلكه خاكسترنشين گردند ، و لباس سياه بر تن نموده و از خوردن و آشاميدن خوددارى نمايند ، و مرد و زن در گريه و نوحهسرائى و سوگوارى شركت نمايند ، و روزى باشد كه مثل آن در عالم سابقه نداشته باشد .
آيا عذر ايشان در طلب دنيا و رياست و ترك اداء حق اين مصيبت بزرگ چه خواهد بود ؟ و در كدام شرع و نزد كدام عقل جايز است كه چنين روزى براى بدست آوردن حطام دنيا بنزاع و جدال بپردازند ؟ آه اين چه فضيحت و نكبتى بود كه دلها از آن خون و چشمها گريان است .
و شگفتآور چيزى كه من در كتب مخالفين ديده ، و ( طبرى ) در كتاب خود ذكر كرده است اينست كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله روز دو شنبه وفات كرد و تا شب چهارشنبه به خاك سپرده نشد ، و در روايتى است كه از وفات تا دفن آن حضرت سه روز فاصله بوده است ، و ابراهيم ثقفى در جزء چهارم از كتاب ( المعرفه ) گويد : پيغمبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله پس از سه روز دفن شد ؛ براى اينكه مردم بامر خلافت ابو بكر و جدال و نزاع در آن مشغول بودند ، و پدرت على عليه السلام نه ، توانست كه از آن حضرت مفارقت نمايد ، و نه ، توانست كه قبل از نماز خواندن آنان بر آن حضرت ويرا دفن نمايد ؛ زيرا كه اگر اين كار را ميكرد ايمن نبود كه او را بقتل رسانند ، يا نبش قبر نموده و حضرتش را از قبر بيرون آورند ، و بگويند : آن حضرت در غير وقتى كه بايد دفن شود دفن شده ، يا در غير مكانى كه بايد دفن شود دفن شده است .
خداوند جل جلاله از رحمت و عنايت خود دور نمايد آنان را ، كه آن حضرت را بر بستر مرگ واگذاشته و بولايتى كه اصل و اساس نبوت و رسالت آن حضرت بود پرداخته ، و آن را
برنامه سعادت ( كشف المحجة لثمرة المهجة ) ( فارسى ) — صفحة 93
مساهمون: السيد ابن طاووس
ص٩٣