اعتبار سند وحجيت آن
مادة 1258 ق - م اسناد كتبي را از أدله اثبات دانسته وبه سند حجيت داده است
ولى معروف ومشهور بين فقها آن است كه سند في حد نفسه اعتبار ندارد ودر اين
زمينه ميرزاى قمى ( رحمه الله ) در كتاب جامع الشتات در بحث وقف مىگويد : " واما
ادعاى صاحب وقف نامچه پس أولا بايد در صورت جزم باشد نه به مجرد ملاحظه
كاغذ . پس هر گاه بخواهد دعوى خود را از حكم حاكم پيدا كند ظاهرا صورتي
ندارد وبر فرض ادعا بر سبيل جزم ، مجرد همين كاغذ موصوف ، حجت شرعيه
نمىشود بدون شاهد حي واما حصول علم از براي حاكم از اين كاغذ بر صدق
دعوى موقوف است بر اين كه علم به همرساند آن آب كه در وقف نامه است همين
آب است واين كه كاغذ ، ساختگى نيست به جهت آن كه مجرد بلاغت وفصاحت
كلام وعبارات خوش اندام ، باعث جزم به صدق مطلب نيست " ( 1 ) .
از اين عبارت چنين ظاهر مىشود كه نظر محقق قمى بر عدم اعتبار سند ونوشته
مىباشد مگر آن كه حاكم علم به صحت مندرجات نوشته پيدا كند ويا آن كه
هامش
( 1 ) جامع الشتات 1 : 314 .