احكام اقرار
مادة 1275 ق - م مىگويد : " هر كس اقرار به حقي براي غير كند ملزم به اقرار
خود خواهد بود " واين مطلب در أوايل بحث اقرار گذشت وگفتيم كه اقرار ، حجت
است وشخص " مقر " ملزم به اقرار خود خواهد بود . اما آنچه كه در اين جا بايد بدان
متعرض شويم آن است كه حجيت واعتبار اقرار آيا از باب كاشفيت وى مىباشد يا
از باب الزام . چون بعضي از فقها گفته اند كه حجيت واعتبار اقرار به معناى الزام
شخص مقر ، به گفتار خود مىباشد واين مطلب صحيح نيست ، زيرا معناى حجيت
واعتبار اقرار همچون بينه عبارت است از : كاشفيت وحكايت وى از واقع ، چون
حقيقت اقرار كاشفيت دارد ، واگر كاشفيت وى ناقص باشد پس با أدله اعتبار آن ،
نقص در كاشفيت جبران مىشود . لذا اگر در محكمه معلوم شد كه اقرار صادره بر
خلاف واقع مىباشد پس آن اقرار اثرى ندارد وچنانچه حجيت واعتبار اقرار از باب
الزام بود بايد گفت كه آن اقرار هم مؤثر است . وبه همين جهت مادة 1276 ق - م
مىگويد : " اگر كذب اقرار نزد حاكم ثابت شود آن اقرار اثرى نخواهد داشت " .
اما فقهايى كه حجيت واعتبار اقرار را از باب " الزام " مىدانند چنين استدلال
كرده اند كه اگر شخص مقر بعد از اقرار انكار نمود ، انكار وى مسموع نيست . مادة