حكم اين آيات دربارهء هر مؤمنى كه براى خدا چيزى ببخشد جارى است .
همچنين روايت شده كه اين خاندان [ على ، فاطمه ، فضّه ، به پيشنهاد رسول خدا براى بهبودى حسن و حسين ] نذر كردند سه روز روزه بگيرند و به نذر خود وفا كرده روزه گرفتند و در هر سه شب [ هنگام افطار ] غذاى خود را به مسكين و يتيم و اسير بخشيدند و خود به آن افطار نكردند پس اين آيات در مدح آنان نازل شد و چه فضيلت و شرفى بالاتر از اين است .
« كأسا » منظور از اين كلمه شيشه است هر گاه در آن شراب باشد و به خود شراب نيز « كأس » مىگويند .
كانَ مِزاجُها كافُوراً
؛ آبى كه كافور با آن مخلوط شود .
ماء كافور ؛ نام چشمهاى در بهشت است كه آب آن در سفيدى مانند كافور است و بو و سردى كافور را دارد و « عينا » بدل از كافور است .
از مجاهد روايت شده كه اين كافور مانند كافور دنيا نيست .
از قتاده روايت است كه آن شراب را با كافور مىآميزند و با مشك مهر مىزنند .
بعضى گفتهاند : در آن شراب ، بو و سفيدى و سردى كافور آفريده مىشود و گويى با كافور آميخته شده است ، بنا بر اين دو قول « عينا » بدل از « كأسا » است به تقدير حذف مضاف و گويى فرموده است : و يسقون فيها خمرا خمر عين ، در بهشت شرابى مىنوشند كه شراب چشمهاى است يا بنا بر اختصاص منصوب شده است .
يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ
؛ يعنى بندگان خدا از آن چشمه مىنوشند چنان كه مىگويى شربت الماء بالعسل ، آب را با عسل نوشيدم .
يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً
؛ بهشتيان آن چشمه را به هر جايى از منزلهايشان بخواهند به آسانى مىبرند .
يُوفُونَ بِالنَّذْرِ
؛ اين جمله ، حال يا جملهء مستأنفه است گويند : و فى بنذره ، به نذر