ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُكُوهُ
: به زنجير كشيدن اين است كه زنجير به بدنش بپيچد تا پيرامون اعضايش را بگيرد در حالى كه او در ميان زنجيرها بازداشت شده و در تنگنا قرار گرفته است و بر هيچ حركتى قادر نيست ، تعيين هفتاد زرع توصيف طول زنجير است چرا كه هر گاه زنجير طولانىتر باشد سختى بيشتر است يعنى آن گاه فقط او را به اين زنجير ( هفتاد زرعى ) مىكشند و گويى از ديگر مواضع عذاب دوزخ بدتر است ، معناى « ثمّ » در دو جا براى دلالت بر تفاوت ميان زنجير و داخل آتش كردن و تفاوت ميان آن دو و به زنجير كشيدن ، است و براى تراخى در مدّت نيست .
إِنَّهُ كانَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ
؛ اين آيه به روش استيناف علّت عذاب شدن گنهكاران را بيان مىكند و گويى سؤال شده كه چرا خدا اين عذاب سخت را به گنهكار روا مىدارد .
پس به آن آيه پاسخ داده شده كه : « او به خداى بزرگ ايمان نياورده و او را تصديق نكرده است » .
وَ لا يَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ
؛ در اين آيه دو دليل وجود دارد كه دلالت مىكند گناه محروم ساختن مسكين بزرگ است :
1 - محروم ساختن مسكين را به كفر عطف كرده و همتاى كفر قرار داده است .
2 - خداوند حضّ و ترغيب نكردن بر اطعام مسكين را ذكر كرد و انجام ترك اطعام را ذكر نكرد ، تا اعلام دارد كه هر كس ترك ترغيب [ به اطعام مسكين ] كند چنين كيفرى دارد پس اگر خود عمل [ اطعام مسكين ] را ترك كند چه كيفرى خواهد شد ؟
از دردا نقل شده كه همسرش را تشويق مىكرد كه براى مسكينان آبگوشت بيشترى تهيه كند و مىگفت : ما نصف زنجير را با ايمان از خود دور ساختيم آيا نصف ديگر آن را [ با اطعام مسكين ] از خود دور نسازيم .