ترجمه :
و از بندهء ما ايّوب ياد كن آن گاه كه پروردگارش را ندا داد كه شيطان مرا در رنج و عذاب افكنده است . ( 41 )
( به او گفتيم ) پايت را به زمين بكوب ، اين چشمهء آبى است سرد براى شستشو و براى آشاميدن ( 42 )
و ما خانوادهاش را و همانند آنها را با آنها به او بخشيديم تا رحمتى از سوى ما و تذكّرى براى صاحبان خرد باشد . ( 43 )
( به او گفتيم ) دستهاى از چوبهاى باريك ( ساقههاى گندم و مانند آن ) را به دست گير و با آن همسرت را بزن و سوگند خود را مشكن ، ما او را ( ايّوب را ) بندهء شكيبايى يافتيم ، چه نيكو بندهاى بود كه پيوسته روى به درگاه ما داشت . ( 44 )
تفسير :
وَ اذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ
؛ كلمهء « ايوب » عطف بيان و حرف « إذ » بدل اشتمالى آن است .
عبارت « انّى » در اصل بأنى مسّنى بوده است و نقل قول ايوب است كه به سبب آن خدا را ندا داد و اگر نقل قول و حكايت سخن او نمىبود مىبايستى چنين مىگفت : بأنّه مسّه كلمهء « بنصب » هم به فتح « نون » و « صاد » و هم به ضم « نون » خوانده شده است و واژهء : نصب و نصب مانند رشد و رشد هر دو به معناى رنج و مشقّت است و كلمهء « نصب » مثقّل نصب است . و مقصود از عذاب ، دردها و مرضهاى گوناگونى است كه ايوب به آنها گرفتار شده بود . برخى گويند : مقصود از « نصب » مرضها و ضررهاى بدنى است و منظور از « عذاب » پراكنده شدن اموال و خاندان اوست . و چون شيطان او را وسوسه مىكرد و بلاها را در نظرش بزرگ جلوه مىداد و او را تحريك و وادار مىكرد كه آه و ناله و اظهار بىصبرى كند ، اين بلاها را به او نسبت داد و از خدا خواست تا با رفع بلاها ، او را از شر وسوسههاى شيطان حفظ كند .
ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ
؛ در عبارت
« ارْكُضْ بِرِجْلِكَ »
مفهوم