لفظ « يوم » يا به وسيلهء « يقولون » منصوب است و يا به وسيلهء فعل مقدّر اذكر ، كه در اين صورت « يقولون » حال است .
إِنَّا أَطَعْنا سادَتَنا
؛ كلمهء « سادتنا » ساداتنا نيز خوانده شده و آنها پيشوايان و رؤساى كافران بودند كه آنها را گمراه كردند .
حرف « الف » در كلمهء « السّبيلا » براى اطلاق و هماهنگى اصوات است و مانند قافيههاى شعر براى فاصلههاى آيههاست و فايده آن وقف است و دلالت مىكند كه كلام تمام شده است و عبارت بعد از آن جملهء مستأنفه است .
رَبَّنا آتِهِمْ ضِعْفَيْنِ مِنَ الْعَذابِ وَ الْعَنْهُمْ لَعْناً كَبِيراً
؛ كلمهء كبيرا به صورت كثيرا نيز خوانده شده و كثرت در اين مورد مناسبتر است ، زيرا خداوند آن كافران را بارها لعن كرده است . و واژهء كبير به معناى شدّت و بزرگى است . و مقصود از دو ضعف « ضعفين » اين است كه يك ضعف براى اين كه گمراه بودند و يك ضعف هم براى اين كه ديگران را گمراه كردند .
لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسى
؛ شما مانند مردمانى كه موسى را اذيت كردند نباشيد . برخى از مفسّران گويند : اين آيه دربارهء زيد و زينب و سخنانى كه بعضى از مردم دربارهء او مىگفتند نازل شده است .
برخى ديگر گويند : دربارهء اذيتهاى حضرت موسى عليه السلام است . و از جملهء اذيّتها داستان « مومسه » زن بدكارى است كه « قارون » او را وادار كرد كه موسى را متّهم به زنا با خودش كند . و پارهاى گويند : مقصود آن هنگامى است كه موسى و هارون به كوه رفته بودند و هارون فوت كرد ، بنى اسرائيل موسى را متّهم به قتل او كردند . فرشتگان جنازهء او را آوردند و به بنى اسرائيل نشان دادند تا بفهمند كه او مرده است و كشته نشده است . و پارهاى ديگر گويند : او را به داشتن عيب بدنى ، مانند مرض برص و باد فتق متّهم مىكردند . و خداوند ( به وسايلى ) بنى اسرائيل را آگاه كرد كه موسى از تمام اين اتهامات پاك و مبرا است .