كسى كه در اطراف آن است » و منظور از آتش بقعه و محلّى است كه آتش در آن ايجاد شده است و مقصود از اطراف هم اطراف مكان آتش است كه جاى مباركى است . بر اين مطلب ، قرائت أبىّ بن كعب دلالت دارد كه آيه را چنين خوانده است :
تباركت الأرض و من حولها ؛ ( كه مراد از ( ارض ) همان بقعه و جاى آتش است ) .
و آنچه سبب مبارك بودن اين مكان و اطراف آن شده است ظهور يك امر دينى است در اين جا و آن سخن گفتن خداى سبحان است با موسى و برگزيدنش به پيامبرى و آشكار نمودن معجزههاى اوست . و برخى گويند : مقصود از مبارك بودن كسانى كه در آتش و اطراف آن هستند حضرت موسى و فرشتگانند . و ظاهرا اين مفهوم عموميّت دارد و همهء كسانى را كه در اين زمين و اطراف آن ، مانند سرزمين شام و جز آن هستند نيز شامل مىشود . چنان كه خداوند زمين شام را با بركت ياد نموده و فرموده است :
وَ نَجَّيْناهُ وَ لُوطاً إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بارَكْنا فِيها لِلْعالَمِينَ
؛ « و ما او ( ابراهيم ) و لوط ( برادرزادهاش ) را رهانيديم و به سرزمين شام ، كه براى جهانيان پر بركتش ساختهايم ، فرستاديم » . ( انبياء / 71 ) و فايدهء اين كه خداوند در ابتداى خطابش به موسى به بركات اين زمين و اطرافش اشاره فرموده اين است كه به او مژده دهد كه به زودى كارى بزرگ انجام خواهد داد و از طرف او در سرزمينى كه تمامش خير و بركت است منتشر خواهد شد .
وَ سُبْحانَ اللَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
؛ اين جمله اشاره به اين است كه اين تكلّم آتش كار بسيار مهمّ و بزرگى است و ايجاد كنندهء آن پروردگار جهانيان است .
يا مُوسى إِنَّهُ أَنَا اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
؛ ضمير در « إنّه » ضمير شأن و « أنّا » مبتدا و « اللَّه » خبر و « عزيز » و « حكيم » دو صفت براى « اللَّه » است ، يعنى من خداى نيرومند و توانايى هستم كه هيچ چيز مانع من نيست و داراى تدبيرهاى با حكمتم .
وَ أَلْقِ عَصاكَ
؛ اين عبارت عطف بر لفظ « بورك » است و هر دو جمله كلمهء