ترجمه :
هيچ معبودى را با خداوند مخوان كه از معذّبين خواهى بود ( 213 )
( نخست ) خويشاوندان نزديكت را از خدا بترسان ( 214 )
آن گاه پر و بال مرحمت براى پيروان با ايمانت به تواضع بگستران ( 215 )
اگر آنان نافرمانى تو كنند بگو : من از كردار شما بيزارم ( 216 )
و بر خداى توانا و مهربان توكّل كن ( 217 )
آن خدايى كه چون به عبادت بر خيزى تو را مىنگرد ( 218 )
و حركت تو را در ميان سجده كنندگان مشاهده مىكند ( 219 )
اوست خداى شنوا و دانا ( 220 )
آيا به شما خبر دهم كه شياطين بر چه كسانى نازل مىشوند ( 221 )
بر هر دروغگوى تبهكار نازل مىشوند ( 222 )
آنها آنچه را مىشنوند به ديگران مىگويند و بيشترشان دروغگو هستند . ( 223 )
شاعران كسانى هستند كه گمراهان آنان را پيروى مىكنند ( 224 )
آيا نمىبينى آنها در هر وادى سرگردانند ( 225 )
و سخنانى مىگويند كه عمل نمىكنند ( 226 )
مگر كسانى كه ايمان آوردهاند و كارهاى نيك انجام مىدهند و بسيار ياد خدا مىكنند و هنگامى كه مورد ستم واقع شوند به دفاع بر مىخيزند و آنان كه در حق پيامبر و مؤمنان ستم كردهاند به زودى خواهند دانست كه بازگشتشان به چه جايى است . ( 227 )
تفسير :
با اين كه خداوند ( عزّ اسمه ) مىدانست كه پيغمبر چنين كارى نمىكند ، لكن براى وادار كردن و تشويق او به اين كه بكوشد تا اخلاص و تقواى خود را زيادتر