« نزل » تعلّق دارد كه معنا چنين است : آن قرآن به زبان عربى فرو فرستاده شد تا تو بتوانى آنها را بيم دهى ، زيرا اگر به زبان غير عربى نازل مىشد و قوم عرب مىگفتند :
ما با زبانى كه نمىفهميم چه كار مىتوانيم بكنيم ؟ به هيچ وجه انذار و بيم دادن ممكن نبود ، در اين صورت مقصود اين است كه نزول قرآن به زبان عربى كه زبان تو و قوم توست بر دل و جان تو نازل شده است تا هم بفهمى و هم به آنها بفهمانى و اگر قرآن غير عربى مىبود تنها به گوش تو نازل مىشد بدون آن كه در روح و جان تو تأثيرى كند ، بنا بر اين تو فقط آهنگ حرفها را مىشنيدى بى آن كه معناى آنها را بفهمى و بتوانى آن را حفظ و نگهدارى كنى .
وَ إِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ
؛ توصيف و يادى از قرآن در كتابهاى آسمانى پيشينيان ( توراة ، انجيل و . . . ) آمده است و در آنها بشارت و مژدهء به قرآن و پيامبرى حضرت محمّد صلى اللَّه عليه و آله داده شده است .
برخى از مفسّران گويند : در كتابهاى پيشينيان از مفهوم و معانى قرآن ، مانند دعوت به توحيد و جز آن . . . ، ياد شده است .
أَ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ
؛ برخى از مفسّران فعل « يكن » را به صورت مذكّر و آية را منصوب ( به همين شكلى كه در آيه مذكور است ) خواندهاند ، در اين صورت « آية » خبر فعل يكن و عبارت « أن يعلمه اسم آن است .
برخى ديگر فعل را به صورت مؤنّث تكن و آية را به رفع خواندهاند كه در اين صورت ضمير قصّه در فعل تكن مستتر و اسم آن است و « آية » خبر مقدّم براى مبتداى مؤخّر است و مبتداى مؤخّر عبارت « أن يعلمه » است و جملهء مبتدا و خبر با هم خبر فعل تكن است .
در هر حال مقصود آيهء شريفه اين است كه آيا علم دانشمندان بنى اسرائيل ، كه عبد اللَّه بن سلام و غيره بودند ، به [ نزول قرآن ] و رسالت پيامبر براى عربها دليل بر درستى و صحّت پيامبرى آن حضرت نيست ؟