كسى كه به او تحيّت گفته مىشود .
مُبارَكَةً طَيِّبَةً
؛ توصيف تحيّت به بركت و پاكيزگى ، به دليل اين است كه دعايى از مؤمن است براى مؤمن ديگر كه با آن از خداوند افزونى خير ، و پاكى و پاكيزگى رزق و روزى اميد دارد ، و از اين قبيل است
قول معصوم عليه السّلام : سلّم على اهل بيتك يكثر خير بيتك
: « بر اهل خانهات ، سلام كن تا خير و بركت در خانهات زياد شود . » نصب « تحية » به فعل « سلّموا » است ، يعنى مفعول مطلق است ، زيرا تحيّت به معناى « تسليم » است مثل : حمدت شكرا .
وَ إِذا كانُوا مَعَهُ
؛ و هر گاه در كارى مهمّ ، كه بايد دسته جمعى انجام شود و بايد با پيامبر باشند و او را كمك كنند ، مانند حضور در جنگ ، يا براى مشورت در امرى يا ، در نماز جمعه و آنچه از اين قبيل است ، از محضر آن حضرت به جايى نمىروند مگر با اجازهء او در اين آيه نخست خداوند نرفتن مؤمنان از حضور پيامبر را بدون اجازهء وى ، سومين ويژگى آنها پس از ايمان به خدا و رسولش ذكر كرده و جمله را به « انّما » آغاز فرموده ، و « مؤمنون » را مبتدا ، و خبرش را موصول قرار داده است كه صلهء آن محدود به دو ايمان مىباشد ( ايمان به خدا و ايمان به رسول ) و بعد با تكرار ذكر استيذان به روش ديگر آن را تأكيد كرده است :
إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ ؛
كسانى كه از تو اجازه مىخواهند همانهايند كه ايمان به خدا و رسولش مىآورند ، و با اين تعبير مطلب ديگرى را نيز بيان كرده است كه : اذن گرفتن آنها را مانند مصداقى براى صحّت دو ايمان قبل دانسته و سپس پيامبر را مخيّر فرموده است كه اگر بخواهد اذن مىدهد و اگر نخواهد اذن نمىدهد و همچنين است حكم امامانى كه جانشين آن حضرت واقع مىشوند .
[ سوره النور ( 24 ) : آيات 63 تا 64 ]
لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِواذاً فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ( 63 ) أَلا إِنَّ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ قَدْ يَعْلَمُ ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ وَ يَوْمَ يُرْجَعُونَ إِلَيْهِ فَيُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ( 64 )