اشخاص مورد ذكر بدون اجازه مانعى ندارد ، در صورتى كه به اندازهء حاجت و بدون اسراف باشد .
از حسن بصرى نقل شده است كه وقتى داخل خانهاش شد ديد جمعى از دوستانش ظرفى پر از حلوا و طعامهاى لذيذ از زير تختش كشيده و مشغول خوردن مىباشند ، چهرهاش برافروخته و شاد شد و گفت : آنها نيز چنين بودند و منظورش صحابهء پيامبر بود ، زيرا يكى از صحابه داخل خانهء دوستش مىشد در حالى كه او در خانهاش نبود از كنيزش سراغ جيبش را مىگرفت و هر چه مىخواست بر مىداشت و مىرفت وقتى هم كه مىآمد كنيز داستان را مىگفت ، مؤمن از خوشحالى و به شكرانهء اين امر كنيزش را آزاد مىكرد .
از امام جعفر صادق عليه السّلام نقل شده است كه فرمود : از نشانههاى زيادى احترام دوست ، آن است كه خداوند او را از حيث انس گرفتن و اعتماد و گشادهرويى با او و از بين بردن رودربايستىها ، به منزلهء خود انسان و پدر و برادر و فرزند دانسته است . « 1 »
جَمِيعاً أَوْ أَشْتاتاً
؛ با هيئت اجتماع يا جدا جدا ، اين اجازه به خاطر اين است كه مؤمنان بدون مهمان غذا نمىخورند و از تنها خورى پرهيز داشتند .
فَإِذا دَخَلْتُمْ بُيُوتاً
؛ هر گاه به يكى از اين خانهها ، وارد مىشويد ، در مرحلهء اول به اهل خانه سلام كنيد كه آنها از جنبهء دينى و خويشاوندى از خود شمايند ، در حالى كه اين سلام تحيّتى از نزد خداوند و به امر او ثابت و از جانب او برقرار شده است ، و به سبب اين كه سلام گفتن طلب سلامت از طرف سلام دهنده است براى كسى كه بر او سلام شده ، و تحيّت آرزوى طول عمر و زندگى است از نزد خداوند براى
هامش
( 1 ) -
من عظم حرمة الصّديق ان جعله اللَّه من الأنس و الثقة و الانبساط و طرح الحشمة ، بمنزلة النفس و الأب و الأخ و الابن .