عمل باعث گناهى براى آنها باشد ( از اين كار خوددارى كردند ) اين بود كه اين آيه نازل و گفته شد بر ( نابينايان ) و ناتوانان و بيماران ( در اين امر ) گناهى نيست .
وَ لا عَلى أَنْفُسِكُمْ
؛ و بر خودتان نيز حرجى نيست منظور اين است كه نه بر خودتان و نه بر مؤمنانى كه حالشان مثل حال شما باشد بر هيچ كدام در اين امر گناهى نيست .
بعضى گفتهاند : ضعفا و بيماران از همنشينى و همغذايى با مردم خوددارى مىكردند ، زيرا فكر مىكردند شايد مردم معاشرت با آنها را نپسندند .
برخى ديگر گفتهاند : وقتى كه مسلمانان به جنگ مىرفتند ، اشخاص ناتوان را در خانههاى خود جانشين قرار مىدادند و كليدها را به دست آنها داده و اجازه مىدادند كه هر چه مىخواهند از خوراكيهايى كه در آن موجود است بخورند ، امّا آنها به اين خيال كه ممكن است اين تصرّف نامشروع باشد از خوردن چيزى كه در آن خانهها بود خوددارى مىكردند ، پس خدا فرمود در اين تصرّف و خوردن ، گناهى بر آنها و بر شما نيست .
در آيه ، ذكرى از اولاد نفرموده است ، زيرا در كلمهء « بيوتكم » داخل است چون فرزند انسان جزئى از خانوادهء اوست و حكمش حكم خود او مىباشد .
در حديث است كه :
ان اطيب ما يأكل الرّجل ، من كسبه و ان ولده من كسبه .
پاكيزه ترين طعام براى انسان چيزى است كه از دسترنجش باشد و فرزند هم نتيجهء زحمت او است [ يعنى آنچه فرزند كسب مىكند مثل آن است كه پدر كسب كرده است ] .
مَلَكْتُمْ مَفاتِحَهُ
؛ مالك بودن كليدها يعنى كليدها در دست او و در تحت حفظ او باشد .
« أَوْ صَدِيقِكُمْ »
اين كلمه بر مفرد و جمع هر دو اطلاق مىشود و همچنين است « عدوّ » يعنى دشمن . و معنايش اين است : يا خانههاى دوستانشان .
از ائمهء معصومين در تفسير اين آيه نقل شده است كه خوردن از اين خانهها براى