ترجمه :
نه بر كور و لنگ و بيمار حرجى است و نه بر شما گناهى ، كه از خانههاى خودتان يا خانههاى پدران ، مادران ، برادران ، خواهران ، يا عموها ، و عمّهها ، يا داييها ، و خالهها ، يا خانههايى كه كليدهايش در دست شماست ، يا خانههاى دوستانتان ، چيزى بخوريد ، چه با حالت دسته جمعى و چه به تنهايى . وقتى كه داخل خانهها مىشويد ، بر خود سلام كنيد ، تحيّتى از جانب خداوند ، پر بركت و پاكيزه ، اين چنين خداوند آيات را برايتان بيان مىكند كه شايد بينديشيد . ( 61 )
مؤمنان ، تنها كسانىاند كه به خدا و پيامبرش گرويدند ، و چون در كارى دسته جمعى با وى باشند بدون اجازهء او به جايى نمىروند ، و كسانى كه از تو اجازه مىخواهند ، آنها براستى ، ايمان به خدا و پيامبرش مىآورند . بنا بر اين اگر براى بعض كارهايشان از تو اجازه خواستند بهر كدامشان كه خواستى اجازه بده و برايشان آمرزش بخواه كه خدا آمرزنده و رحيم است . ( 62 )
تفسير :
لَيْسَ عَلَى الْأَعْمى حَرَجٌ . . .
؛ در صدر اسلام بعضى از مؤمنان اشخاص ناتوان و بلا ديدگان را به خانههاى همسران خود و خانههاى فرزندان و خويشان و دوستانشان مىبردند و به آنها غذا و طعام مىدادند . كم كم فكر كردند كه شايد اين